อัจฉริยะที่เข้าไปในแดนลับทวยเทพเป็นกลุ่มแรกๆ ย่อมไม่ทันได้เห็นคนของนิกายปีศาจพันกรถูกมังกรชั่วร้ายทั้ง 2 เข่นฆ่าจนตกตายหมดสิ้น พอหันมองไปรอบๆไม่เห็นคนจึงอดถามออกมาไม่ได้
“เหอๆ พวกนิกายปีศาจพันกรหรือ…ถูกมังกรชั่ววร้าย 2 ตัวนั่นฆ่าตายยกก๊วนไปแล้วล่ะ…”
ไม่นานอัจฉริยะที่เข้าไปท้ายๆ ก็กล่าวตอบออกมา
“อะไร? ถูกมังกรชั่วร้ายฆ่า? ไม่ใช่ว่าประตูสู่แดนลับทวยเทพก็เปิดออกแล้วหรือไง…ไฉนพวกมันยังถูกมังกรชั่วร้ายฆ่าเอาอีกเล่า?”
เมื่อได้รับทราบเรื่องนี้ อัจฉริยะหลายคนก็ตกใจไม่น้อย
“อย่าบอกนะว่าพวกมันสิ้นคิด ถึงขั้นลงมือกับมังกรชั่วร้าย?”
“คงไม่หรอกมั้ง?”
…
หลายคนเริ่มคิดไปทำนองว่าใช่คนของนิกายปีศาจพันกรอุตริ เห็นมังกรชั่ววร้ายเปิดทางแล้ว คงคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำอะไร ก็เลยลองโจมตีไปดูทำนองนั้นหรือไม่? แต่หลายคนก็คิดว่าคนนิกายปีศาจพันกรต่อให้โง่ ก็ไม่มีทางโง่จนไร้หนทางเยียวยาขนาดนั้นแน่!
“พวกมันไม่ได้ยั่วยุมังกรชั่วร้ายทั้ง 2 แต่อย่างไร พวกมันก็เหินร่างจะเข้าประตูเหมือนๆคนอื่น…แต่อยู่ๆก็ถูกมังกรชั่วร้ายนั่นหันมาพ่นพลังฆ่าทิ้ง ข้าไม่ทราบจริงๆว่าที่แท้เป็นเพราะพวกมันโชคร้าย หรือมีผู้ใดบงการมังกรชั่วร้ายทั้ง 2 ให้ฆ่ามันกันแน่…”
อัจฉริยะที่กล่าวประโยคนี้ก็คือคนของเผ่าวิฬารทมิฬไร้ลักษณ์ และขณะกล่าวถึงท้ายประโยคมันก็หันไปหยุดมองยังร่างต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ
“บงการมังกรชั่วร้าย? เจ้าคิดมากไปแล้ว…”
