เห่าวั่งคลี่ยิ้มขื่นขม “ด้วยเหตุนี้หลังจากที่พวกเราเจ็บตัวไปตามๆกัน ก็ไม่มีใครคิดจะสืบค้นความลับอันใดอีก…ยิ่งไปกว่านั้นการที่มีดินแดนสักดิ์สิทธิ์ไว้สำหรับบ่มเพาะพลัง รวมถึงทำความเข้าใจกฏน้ำแข็ง ก็ทำให้พวกเราพอใจมากแล้ว”
“พวกมันรวมหัวกันบีบเวลาพวกท่านแบบนี้ หรือพวกมันไม่กลัวว่าวันหนึ่งพวกท่านจะนำเรื่องนี้ไปโพทนา?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถาม
“เป็นเพราะพวกมันกลัวพวกเราทำเช่นนั้นนั่นล่ะ พวกมันจึงเหลือเวลาให้พวกเราเข้าใช้หุบเขาน้ำแข็งนั่น 1 เดือน หาไม่แล้วสักเดือนพวกมันก็ไม่เว้นให้…”
เหลี่ยนชิวเหอกล่าวด้วยรอยยิ้มขื่นขม
“เอาล่ะพวกท่านนำทางไปเถอะ…ข้ากับฮ่วนเอ๋อจะไปดูหน่อย”
ต้วนหลิงเทียนบังเกิดความสนใจใคร่รู้ในสถานที่ลับแห่งนั้นไม่น้อย จึงกล่าวชวนฮ่วนเอ๋อที่โล้ชิงช้าอยู่ จากนั้นก็ติดตามทั้ง 3 ออกจากลานไป
ทั้ง 5 เดินทางออกจากนิกายอมตะเสวี่ยหยา และมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ
หลังจากเดินทางได้ราวๆ 1 เค่อ ความเร็วในเการะเหาะเหินของ 3 ร่างเบื้องหน้าก็ช้าลง ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอก็เลยชะลอตัวลงตาม
และตอนนี้ทุกคนก็มาเหินร่างลอยอู่ด้านนอกหุบเขาน้ำแข็งแห่งหนึ่ง
“อากาศแถวนี้เย็นจริงๆ”
เมื่อมองลงไปยังหุบเขาน้ำแข็งเบื้องล่าง แม้จะอยู่ด้านนอกหุบเขา แต่ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกด้านใน ราวกับต้นตอไอเย็นดังกล่าว เพียงพริบตาก็สามารถแช่ร่างเขาให้แข็งไปถึงกระดูกก!
