“ท่านผู้อาวุโสทรงเกียรติทั้ง 2 นี่คือสถานที่ๆพวกเรากล่าวถึง”
ประมุขนิกายอมตะเสวี่ยหยา ไฉฉงอี้ กล่าวแนะนำต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อออกมาอย่างประจวบเหมาะ
“ตามข้อตกลงในอดีต ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนสมควรถึงรอบที่นิกายอมตะเสวี่ยหยาของพวกเราจะได้เข้าใช้หุบเขาน้ำแข็งแล้ว…หากยึดตามข้อตกลงเดิมถึงพวกเราจะเข้าใช้ตอนนี้ ก็ยังเหลือเวลาอีก 2 เดือนครึ่ง”
เหลี่ยนชิวเหอกล่าวกับต้วนหลิงเทียนอย่างวาดหวัง “ดังนั้นพวกเราจึงหวังให้ท่านผู้อาวุโสทรงเกียรติทั้ง 2 ออกหน้าทวงคืนเวลา 2 เดือนของพวกเรากลับมา…และวันหน้าพวกท่านก็สามารถแบ่งใช้สถานที่แห่งนี้กับพวกเราเพื่อบ่มเพาะพลังและตระหนักรู้กฏน้ำแข็ง…”
“หากพวกท่านเข้าไปในหุบเขา เวลาที่ใช้ในการตระหนักรู้กฏน้ำแข็งจักรวดเร็วยิ่ง…หากพวกเราได้บ่มเพาะฝึกฝนที่นี่ปีละ 3 เดือน อย่างมากพันปี ความตระหนักรู้ในกฏน้ำแข็งของพวกเรา ก็สมควรก้าวหน้าเหนือกฏที่พวกเราตระหนักรู้อยู่ตอนนี้…”
เหลี่ยนชิวเหอคิดว่าคำพูดของตัวเองนั้น สมควรเย้ายวนใจต้วนหลิงเทียนกับเค่อเอ๋อเป็นอย่างมาก แต่อันที่จริงเรื่องที่มันถูดไม่ได้ทำให้ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อสนใจอะไรมากนัก
“ว่าแต่พวกท่านรวมถึงจอมราชันอมตะของ 4 ขุมกำลัง ไม่อาจเข้าไปฝึกฝนบ่มเพาะร่วมกันได้หรือ? ไฉนต้องมาแบ่งให้แต่ละขุมกำลังผลัดกันใช้รอบละ 3 เดือนด้วย?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถาม
