งภพบุกเบิก ข้อจ ำกัดนี้ก็หำยไปหลำยส่วนคืนกำรรับรู้กฎเกณฑ์กลับมำบ้ำง”
“แต่ก็ยังมีข้อจ ำกัดอยู่ เพรำะข้ำเปลี่ยนระบบกำรฝึกฝน ข้ำจึงท ำควำมเข้ำใจกฎเกณฑ์ได้ถึงขั้นสำมอย่ำงสมบูรณ์แบบ”
เฉียนฮวั่นโหรวมิคำดว่ำจะเกิดกำรเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่เพียงนี้ยำมนำงมำยังภพบุกเบิก เกินคำดอย่ำงแท้จริง
“ผู้อำวุโส ทิ้งเส้นทำงของข้ำแล้วกลับระบบฝึกฝนของรำชันศักดิ์สิทธิ์เถิด บำงทีท่ำนอำจฟื้นคืนได้เร็วขึ้น”
เจียงผิงอันว่ำ
“ไม่เอำ” เฉียนฮวั่นโหรวปฏิเสธ
“แต่ระบบของข้ำมีแค่สำมขอบเขต คือผนึกวิญญำณ จอมจักรพรรดิและวิญญำณสวรรค์ ภำยหน้ำอำจมิสำมำรถสร้ำงขอบเขตใหม่ ๆ ก็เป็นได้ ท่ำนอำจติดอยู่ในขอบเขตนี้ไปตลอดกำล”
กำรสร้ำงขอบเขตสักขอบเขตหำใช่เรื่องง่ำย สองสำมครั้งแรกที่ท ำได้นั้น เหตุผลหลักก็คือโชคดี
ภำยหน้ำจะเป็นเช่นไร หำมีผู้ทรำบไม่
“เช่นนั้น ข้ำก็จะล่มหัวจมท้ำยกับเจ้ำ”
ริมฝีปำกแดงของเฉียนฮวั่นโหรวเผยอน้อย ๆ “แล้วก็ ข้ำบอกหลำยครั้งแล้วนะว่ำอย่ำเรียกข้ำเป็นผู้อำวุโส”
“เสี่ยวเซียง…”
“มีคนมำ”
ขณะเจียงผิงอันก ำลังจะพูดอะไร เฉียนฮวั่นโหรวพลันกล่ำวขัดขึ้น
ชำยชุดม่วงคนหนึ่งปรำกฏขึ้นในคลองจักษุของทั้งสำม
ชำยผู้นั้นสะพำยดำบเล่มหนึ่ง มีแถบผ้ำสีม่วงคำดไว้ที่หน้ำผำก
เขำมองซำกศพบนพื้นแล้วขมวดคิ้ว
“คนเหล่ำนี้คือโจรที่ข้ำตำมล่ำ สุดท้ำยกว่ำจะตำมมำเจอ พวกเจ้ำก็ชิงฆ่ำไปก่อนแล้ว”
“เจ้ำน ำศพไปขึ้นค่ำหัวเลยได้”
เฉียนฮวั่นโหรวสัมผัสได้ว่ำในตัวคน
