ก่อนที่ลี่เฟยจะกล่าวจบ นิ้วของนางก็ทอแสงม่วงวาบหนึ่ง จากนั้นแขนขวาของหญิชราก็คล้ายถูกพลังมหาศาลป่นทำลาย ค่อยๆแหลกสลายจากปลายนิ้วไปถึงหัวไหล่ กลับกลายเป็นธุลีไปต่อหน้าต่อตา…
“อ๊า—!!”
หญิงชราหวีดร้องคอแทบแตก นางพยายามเร่งเร้าพลังเพื่อต้านทานก็ไม่เป็นผล พอแขนทั้งข้างหายไปแล้วนางก็พยายามระงับความเจ็บปวดและห้ามเลือดต่อ ทว่าลี่เฟยพลันกระดิกนิ้วเบาๆอีกครา พลังที่นางสั่งสมบ่มเพาะมาชั่วชีวิตก็ถูกทำลายหายไปทันที
“เจ้า…เจ้าทำลายพลังฝึกปรือของข้า!!”
พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงชราก็ถลึงตามองลี่เฟยด้วยความเกลียดชังคับแค้น “ข้าขอแช่งให้เจ้าไม่ตายดี! ต่อให้ข้าต้องตายกลายเป็นผี ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!!”
“เจ้าเป็นๆข้ายังไม่กลัว คิดว่าข้าจะกลัวเจ้าที่ตายไปแล้วงั้นหรือ?”
ลี่เฟยแสยะยิ้มเย้ยหยัน “หลังจากเจ้าเป็นผีไปแล้วก็มาเถอะ ข้าจักทุบตีผีให้ตายอีกรอบ!!”
พอกล่าวจบคำ ปลายนิ้วลี่เฟยก็ตวัดเบาๆอีกครา พอแสสีม่วงทอประกายขึ้นวาบหนึ่ง ขาข้างหนึ่งของหญิงชราก็ถูกพลังค่อยๆป่นทำลายหายไปจากปลายนิ้วถึงโคนขาช้าๆ
และหลังจากหญิงชราหวีดร้องจนสิ้นสติ ลี่เฟยก็ใช้พลังปลุกนางขึ้นมาก่อนจะป่นทำลายแขน จากนั้นก็ทำซ้ำกับขาอีกข้าง จนในที่สุดคนก็คล้ายกลับกลายเป็นตอไม้ตอหนึ่ง…
ฉากเรื่องราวเบื้องหน้าทำให้ต้วนเนี่ยนเทียนรู้สึกหนังศีรษะด้านชาอยู่บ้าง “ท่านแม่…”
อย่างไรก็ตาม ในใจต้วนเนี่ยนเทียนเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นนัก
