เหตุกะทันหันนี้ทำให้เจียงผิงอันขวัญผวา
ความเจ็บปวดสาหัสแผ่ไปทั่วหลังมือ
เจียงผิงอันคิดโยนศิลาสีเขียวนี้ทิ้ง แต่ก็พบว่ามิอาจดึงมันออกได้ราวกับมันงอกบนหลังมือเขาแต่แรก
จนครู่ต่อมา ศิลาสีเขียวจึงร่วงหล่นลงมาเอง
ลวดลายประหลาดสีเขียวปรากฏบนหลังมือของเจียงผิงอัน แผ่อำนาจกฎเกณฑ์ประหลาดออกมา
“กฎแห่งเวลา”
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว นี่อะไร? ไฉนจึงมาประทับบนมือเขาเสียดื้อๆ?
เขาใจคอไม่ดี
ขณะที่ปวงชนนึกสงสัย โต๊ะข้างตัวเขาก็พลิกคว ่า แล้วปิงหยางจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ปิงหยวนก็ผุดลุกขึ้นอย่างขวัญเสีย ถอยกรูดออกห่างเจียงผิงอัน
“ไอ้สิ่งนั้น! สิ่งนั้นกลับมาอีกแล้ว!”
สภาพของปิงหยางดูไม่เหมือนจักรพรรดิผู้หนึ่งเลย เขาจ้องลวดลายบนมือเจียงผิงอันด้วยสีหน้าพรั่นพรึง เม็ดเหงื่อไหลท่วมหน้าผาก
ปวงชนสุดแสนงุนงง
สิ่งใดกันทำให้จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ปิงหยวนเสียกิริยาได้เพียงนี้?
“นั่นคือศิลาสางกาลเวลา! นั่นคือศิลาสางกาลเวลา!”
ปิงหยางร้องเสียงหลงอย่างขวัญผวา
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ศิลาสางกาลเวลา’ ยอดฝีมือหลายคนก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบทิ้งจอกสุราแล้วเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว โต๊ะเก้าอี้ระเนระนาด สุราหกเกลื่อนพื้นไปหมด
ผู้ที่ไม่เคยได้ยินถึง ‘ศิลาสางกาลเวลา’ มาก่อนเห็นผู้อื่นตะลีตะลานหนี พวกเขาก็ล้วนเผ่นแจ้นไปทันที
เพียงพริบตา รอบกายเจียงผิงอันก็ว่างโหวง เหล่าผู้นำขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายล้วนวิ่งไปทางประตูโถง
ผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายเทวม
