เจียงผิงอันขมวดคิ้ว ลืมตำขึ้น
“เจ้ำมำท ำอะไรที่นี่?”
“นี่ ๆ ข้ำเป็นฮูหยินเจ้ำนิกำยนะ ท ำท่ำทีเช่นนี้หมำยควำมว่ำอย่ำงไร?”
จี้เฟยกล่ำวอย่ำงขุ่นเคือง
ยำมชำยอื่นเห็นนำง จะว่ำเข้ำมำประจบประแจงนำงยังน้อยไป แต่ชำยผู้นี้กลับรังเกียจนำงรำวเห็นแมลงวัน
เจียงผิงอันพูดไม่ออก “เจ้ำเป็นฮูหยินของเจ้ำนิกำยคนก่อนเกี่ยวอะไรกับข้ำเล่ำ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ำยเย็นชำยิ่ง จี้เฟยก็ไม่สนใจล้อเล่นต่อไป
“เจ้ำนี่นะ นอกจำกฝึกฝน เจ้ำยังจ ำอะไรได้อีกบ้ำง? วันนี้เป็นวันสืบต ำแหน่งของเจ้ำ ทั้งเจ้ำนิกำยใหญ่ ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์ ผู้หลักผู้ใหญ่ในรำชวงศ์ต่ำง ๆ มำถึงกันหมดแล้ว รอก็แต่เจ้ำคนเดียวนี่แหละ”
เจียงผิงอันผงะไปเล็กน้อย
เขำลืมไปเลยว่ำตนจะสืบต ำแหน่งในวันนี้
เจียงผิงอันไม่ชอบที่อึกทึกมำกนัก แต่บำงครั้งก็ยังต้องมีควำมบันเทิงเช่นนี้
เจียงผิงอันลุกขึ้นเตรียมเข้ำร่วมพิธี
“เจ้ำแต่งตัวแบบนี้ไร้รสนิยมนัก ยำมนี้เจ้ำเป็นเจ้ำนิกำยนะ”
จี้เฟยช ำเลืองอำภรณ์ของเจียงผิงอันอย่ำงขยะแขยง ยกมือขึ้นตบบนร่ำงเจียงผิงอัน แล้วอำภรณ์บนกำยเขำก็ระเบิดหำยไป
จี้เฟยปลดปล่อยปรำณ ก่ออำภรณ์ด ำอันยิ่งใหญ่หรูหรำให้กับเจียงผิงอัน ปักลำยมังกรทองที่ชำยอำภรณ์ กลำงเข็มขัดรอบเอวเขำฝังอัญมณีตำมังกร มีอักขระลึกลับวำดอยู่ที่รองเท้ำสีด ำทั้งสองข้ำง
จี้เฟยโบกมืออีกครั้ง แล้วเส้นผมยุ่งเหยิงของเจียงผิงอันก็เรียบสลวยนุ่มลื่น
ขณะนี้ เจียงผิงอันเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
