รในเขตหวงห้ามกาลเวลาก็จะลืมตาตื่น”
ปิงหยางเว้นช่วง ก่อนจะกล่าวอย่างเสียใจ “รีบวางแผนจัดการกับผลกระทบโดยด่วนที่สุดเถอะ”
ความสิ้นหวังและโทสะอัดแน่นในใจผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมาร
กระทั่งศาสตราเซียนยังหยุดผีสางกาลเวลามิได้ จะยังมีทางใดรับมือหายนะนี้ได้อีก?
พวกเขานิกายเทวมารอุตส่าห์ได้อัจฉริยะเช่นนี้มา แต่ก็เกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นเสียได้
พวกเขาอยากบุกเข่นฆ่าถึงแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเสียเดี๋ยวนี้เลย
“อะแฮ่ม! ทางเรายังมีเรื่องต้องทำ งานพิธีจากนี้มิขออยู่ต่อ ต้องขอตัวแล้ว”
ผู้นำขุมกำลังแห่งหนึ่งทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วพาคนกลับ ด้วยกลัวจะถูกกระทบไปด้วย
“เรายังมีปัญหาต้องสะสาง ต้องขอตัวก่อน”
“เรายังต้องรับมือเผ่าปีศาจ ยามนี้ขอตัว ไว้พบกันภายหน้า”
ขุมกำลังมากมายจรจากอย่างขวัญผวา
ศิลาสางกาลเวลาเป็นสิ่งต้องห้ามอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกหล้า น่ากลัวเสียยิ่งกว่าศาสตราเซียน ผู้ใดรับมันไปต้องตาย
ยามราชวงศ์ปิงหยวนเรืองอำนาจ ขุมกำลังสูงสุดของเผ่ามนุษย์แห่งนี้เกือบล่มสลายเพราะสิ่งนี้
ปวงชนสุดแสนเห็นใจเจียงผิงอัน
อัจฉริยะไร้เทียมทานมากสามารถเพียงนี้ กลับต้องมาตกตายเพราะเหตุนี้
เจียงผิงอันมองศิลาสีเขียวในมือตนด้วยสีหน้าราบเรียบ เพื่อป้องกันมิให้ทำร้ายถึงผู้อื่น เขาจึงเก็บมันเข้าสมบัติวิเศษเก็บของ
เดิมที เจียงผิงอันคิดว่าความขัดแย้งของเขามีเพียงกับเหลียงเซียวหงลำพัง มิเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างขุมกำลังใหญ
