เข้ม “ทัพขจัดปีศาจทะเลบูรพามิได้ส่งของขวัญอะไรมาเลย นี่มิใช่ของพวกเขา”
อันที่จริง ไม่ต้องพูดยามนี้ปวงชนก็ทราบ ว่าต้องมีใครสักคนวางแผนร้ายกับเจียงผิงอันแน่นอน
หลู่ตันกำหมัด ถลึงตามองปิงหยางอย่างเดือดดาล “สิ่งนี้ควรจะอยู่ในราชวงศ์ปิงหยวนของเจ้า มันมาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร ฝีมือพวกเจ้าราชวงศ์ปิงหยวนสินะ!”
ปิงหยางรีบร้อนส่ายหน้า “มิใช่เรานะ หลังจากหายนะบังเกิด ศิลานี้ก็ถูกผู้อื่นนำไปแล้ว”
“ผู้ใดนำมันไป?” หลู่ตันคำราม
“แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อ”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ทุกสิ่งก็กระจ่างชัด
“แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อสมควรตาย เรานิกายเทวมารไม่ขออยู่ร่วมฟ้า!”
คนจากนิกายเทวมารเดือดดาลสุดขีด สีหน้าบูดเบี้ยว
ทำเรื่องเช่นนี้ในวันที่เจียงผิงอันสืบทอดตำแหน่ง หามีพวกเขานิกายเทวมารในสายตาไม่ กล่าวได้กระทั่งว่าประกาศสงครามต่อกัน
ขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายมองหน้ากัน หามีผู้คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นไม่
แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อจะไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว ถึงกับใช้วิธีนี้มากำจัดเจียงผิงอัน
จิ้งจอกเก้าหางจี้เฟยขบริมฝีปากแดง ถามปิงหยางว่า “ไม่มีทางใดเลี่ยงหายนะนี้ได้จริง ๆ หรือ?”
“จะไปมีได้อย่างไร หากมี เราราชวงศ์ปิงหยวนคงไม่ตกต ่าเช่นทุกวันนี้หรอก”
ปิงหยางยิ้มขมขื่น “ศาสตราเซียนถูกทำลาย ซ่อนที่ใดก็ไร้ประโยชน์”
“ยามกาลเวลามิเผยลักษณ์ มิติเป็นที่ยำเกรง แต่ยามกาลเวลาปรากฏ ทุกกฎเกณฑ์ล้วนไร้ค่า”
“อีกไม่นาน ผีสางซึ่งสัญจ
