ครึกครื้น
“ทัพขจัดปีศำจทะเลบูรพำมั่งคั่งเพียงนั้นเชียวหรือ? ถึงกับส่งยอดสมบัติมำชิ้นหนึ่ง”
“บำงทีอำจเพรำะต้องกำรขอบคุณเจ้ำนิกำยเจียงที่ช่วยเหลือก็ได้เพรำะถึงอย่ำงไร เจ้ำนิกำยเจียงก็สร้ำงผลงำนยิ่งใหญ่ในทะเลบูรพำมำนี่นำ”
“เจ้ำนิกำยเจียงได้สมบัติมำมำกมำยแต่ยังเยำว์ ไม่เหมำะแก่กำรเติบโต ข้ำแนะน ำให้ยกมันให้ตำเฒ่ำผู้นี้เลยดีกว่ำ”
“ใจเจ้ำคิดอะไรอยู่ ต่อให้ข้ำอยู่ในแดนบูรพำยังได้ยินเลย”
ปวงชนที่นี่ล้วนสุดริษยำเจียงผิงอัน หลำยบุคคลอยู่มำเป็นพัน ๆปี แต่ยอดสมบัติสักชิ้นก็ไม่เคยแตะ
ขณะที่เจียงผิงอันมียอดสมบัติสองชิ้นแล้ว
หลำยบุคคลกระทั่งเกิดควำมคิดจะปล้นชิง
แน่นอน แค่คิดเท่ำนั้น มิกล้ำลงมือกันแน่แท้ เจียงผิงอันยำมนี้เป็นเจ้ำนิกำยเทวมำรแล้วนี่นำ
บริวำรผู้หนึ่งยกถำด ส่งแหวนเก็บของซึ่งบรรจุยอดสมบัติให้กับเจียงผิงอัน
จำกกระบวนกำร หนึ่งในสมบัติอันล ้ำค่ำสูงสุดจะถูกเผยออกในงำนเลี้ยง กล่ำวโดยสรุปก็คือเพื่อไว้หน้ำผู้ให้ อวดฤทธิ์ของอีกฝ่ำย
เห็นได้ชัดว่ำยอดสมบัติชิ้นนี้เป็นของขวัญอันล ้ำค่ำที่สุด
ทว่ำทัพขจัดปีศำจทะเลบูรพำเกิดจำกกำรรวมตัวของขุมก ำลังมำกมำย พวกเขำมิต้องรับเชิญก็ได้ แต่ไฉนจึงส่งของขวัญมำในนำมกองทัพ?
จี้เฟยที่ข้ำงตัวเขำริษยำจนตำแดงก ่ำ นำงไม่มียอดสมบัติใช้ แต่เด็กนี่กลับได้ไปสองชิ้น ไว้ภำยหน้ำนำงต้องหำทำงเอำมำเป็นของนำงสักชิ้น
ปวงชนต่ำงมองไปที่แหวนเก็บของอย่ำงพร้อมเพรียง ด้วยอยำกเห็นว่ำทัพ
