และต้วนหลิงเทียนก็ทำตามคำพูดที่เคยกล่าวไว้หลังจัดการคนของคฤหาสน์หั่วหลี
ตราบใดที่เจอคนที่เขาหรือหว่านชิงชิงสามารถเอาชนะได้ด้วยตัวคนเดียว เขาจะมอบคะแนนให้นางทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม ระหว่างทางหว่านชิงชิงยังเลือกจะหลีกเลี่ยง และปล่อยให้เขาได้คะแนนบ่อยครั้ง
ดังนั้นคราวนี้พอพบเจออวิ๋นเหยียน เขาจึงยืนกรานจะส่งคะแนนให้นางก่อน ทั้งๆที่ตกลงกันแล้ว ว่าจะเริ่มจากเขาก่อน
“คราวหน้าหากเจอคนที่พวกเราสามารถกำจัดได้โดยที่ต้องร่วมมือกัน ก็ถึงตาเจ้าเอาคะแนนไป…หากเจ้ายังปล่อยให้ข้าได้คะแนนอีก ข้าก็ลำบากใจและไม่กล้าร่วมมือกับเจ้าต่อ”
หลังได้คะแนนของอวิ๋นเหยียน หว่านชิงชิงก็เลือกที่จะยืนกรานเรื่องนี้กับต้วนหลิงเทียนเหมือนกัน สีหน้าน้ำเสียยงนางยังจริงจังนัก
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวรับด้วยรอยยิ้มบางๆ รู้สึกพึงพอใจไม่น้อย
หว่านชิงชิงคนนี้ก็เหมือนกับเขา ไม่ชอบเอาเปรียบผู้อื่น ความโลภใดๆไม่ส่งผลต่อหลักการ
“เจ้าลองดูว่าในป้ายมีกี่แต้มแล้ว…หากข้าจำไม่ผิดก่อนจะเข้ามาอีกรอบ ข้าเห็นว่าอวิ๋นเหยียนผู้นั้นมันอยู่ในอันดับที่ 13 ด้วยคะแนนสะสมเกือบ 200 แต้ม”
ต้วนหลิงเทียนมองถามหว่านชิงชิงด้วยความอยากรู้ ด้วยไม่ทราบว่าตอนนี้คะแนนสะสมของนางจะพุ่งแซงเขาไปหรือยัง
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน หว่านชิงชิงก็ตรวจสอบคะแนนของตัวเองทันที
พอตรวจสอบดู นางก็ทำตาโตทันที
“3…364 แต้ม!”
