[ประกันภัย? ประกันโรคร้ายแรง? ขาของเด็กหนุ่มคนนั้น… ไม่ใช่แบบนั้นใช่ไหม…]
[โอ้ คิดจะโกงประกันหรือเปล่าเนี่ย? มีลุงแบบนี้ด้วยเหรอ ญาติทางแม่ใช่ไหม?]
[ก็ได้ยินอยู่ว่าผู้ชายที่อยู่ชั้นบนเป็นลุง ไม่ใช่พ่อแม่ที่ให้กำเนิด แบบนี้ ใครจะปฏิบัติกับคุณอย่างเอาใจใส่กันล่ะ?]
[แม้แต่พ่อแม่เองบางทีก็ไม่ได้ปฏิบัติดีด้วยนักหรอก พวกคุณลองนึกถึงเรื่องของไป๋ลู่สิ]
เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้ม
‘ไม่จำเป็นต้องใช้ฉันเป็นตัวอย่างทุกครั้งก็ได้…’
ลุงของอันจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว พร้อมเบ้หน้า “ไม่ต้องซื้อประกันแล้ว”
[ลุงคนนี้ยังพอมีคุณธรรมอยู่บ้างสินะ!]
“ปีที่แล้วตกลงกันว่าจะจ่ายค่าชดเชยหลังจากซื้อประกัน แต่จนถึงตอนนี้ บริษัทประกันภัยก็เอาแต่พูดเรื่องนู้นเรื่องนั้น ไม่ได้จ่ายค่าชดเชยแม้แต่หยวนเดียว ฉันจ่ายเบี้ยประกันไปตั้งเท่าไหร่ และอันจวินก็ต้องเสียขาไปอย่างเปล่าประโยชน์แบบนี้” ลุงหยิบบุหรี่ของเขาขึ้นมามวนหนึ่ง
[ให้ตายเถอะ! ศีลไม่เสมอกัน อยู่ด้วยกันไม่ได้จริง ๆ ฉันคิดว่าลุงจะมีคุณธรรมบ้าง แต่กลับกลายเป็นว่าเขาก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลย!]
[ซื้อประกันเพื่อรอให้มีคนเกิดอุบัติเหตุหรือเสียชีวิต เพราะจะได้รับเงินเนี่นนะ? เฮอะ! เอ็งคิดว่าจะได้เงินจากบริษัทประกันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง? ขั้นตอนการเคลมประกันซับซ้อนจะตาย โดนหลอกด้วยคำพูดไม่กี่คำก็เพ้อเจ้อขนาดนี้แล้ว อ่านข่าวมากเกินไปหรือเปล่า?]
[ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้ จะมีประกันประเภทไ
