หนรองรับได้บ้างล่ะ? ถ้าคนขายประกันเซ็นสัญญาให้ได้ เท่ากับว่าเขาก็คงเป็นแค่คนโกหกจอมหลอกลวงเท่านั้นแหละ]
“สุดท้ายก็ไม่ซื้อ คุณเหอ…” เสียงผู้หญฺงคนนั้นดังขึ้น ทว่าก็โดนขัด…
“คุณเหอ คุณเหอ เธอคิดว่าฉันไม่รู้เรอะว่าเขาเป็นสามีของหลานสาวเธอน่ะ? รวมหัวกันขโมยเงินฉันสนุกไหมล่ะ? ส่วนเรื่องซื้อประกันอีก เฮอะ! ไม่มีทาง!”
“ขโมยเงินงั้นเหรอ? คุณมีเงินที่ไหนกัน? คุณมันก็แค่คนขี้แพ้ วัน ๆ เอาแต่กินเหล้ากับเล่นไพ่ เงินแค่นั้นมันจะพอใช้อะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะเงินที่แม่ของอันจวินทิ้งไว้ ป่านนี้คุณคงได้ไปนอนอยู่กับกองกับผ้าขี้ริ้วแล้ว!”
ป้าของอันจวินเป็นเหมือนกับประทัดที่ระเบิดออกมา ทั้งสองคนทะเลาะกันอย่างรุนแรง แล้วก็มีเสียงเด็กชายคนหนึ่งบ่นขึ้นว่า…อย่าเสียงดัง เขาจะนอน
เสี่ยวเถาเถาที่กำลังฟังอยู่กำหมัดแน่น “ด้วยเงินที่แม่ของอันจวินทิ้งไว้? คนพวกนี้กล้าปฏิบัติต่ออันจวินแบบนี้ได้ยังไง ให้ตายเถอะ!”
[จะติดต่อหน่วยงานไหนได้บ้าง ส่งอันจวินไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้หรือเปล่านะ?]
[ไม่สิ แม่ของอันจวินอาจจะทิ้งค่าเลี้ยงดูบุตรไว้จำนวนหนึ่ง และครอบครัวของลุงก็คงไม่ยอมสละสิทธิ์ในการดูแล เพราะพวกเขาจะไม่มีเงินใช้ยังไงล่ะ]
เมื่อนึกถึงการปฏิบัติที่ไร้มนุษยธรรมของพวกเขาที่มีต่ออันจวิน เสี่ยวเถาเถาก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้ “ไป๋ลู่ ฉันพอจะทำอะไรให้เขาได้ไหม”
“ได้ค่ะ” เฝ่ยไป๋ลู่พูด “อันจวินจะปรากฏตัวในอีกสิบนาที ถ้าคุณหยุดเขา
