นั้นทันที แต่แค่ตัดยอดแล้วปล่อยให้งอกเงยต่อไปราวเลี้ยงต้นกุยช่าย”
“แต่หมึกสิบแปดกรกลัว มันจึงมิกล้าขยับขอบเขต ซ่อนปราณของมันแล้วหลับใหลในทะเลบูรพา เกิดเป็นเขตหวงห้ามเหวลึกเช่นปัจจุบัน”
ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันพลันตระหนักถึงบางสิ่ง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ถามขึ้นอย่างตื่นเต้น
“ในเมื่อเขตหวงห้ามเหวลึกเกิดขึ้นเพราะเหตุนี้ เช่นนั้นอีกสามเขตหวงห้ามก็…”
“ใช่ มันก็เกิดขึ้นเพราะเหตุนี้เช่นกัน”
จิตศาสตรายืนยันการคาดเดาของเจียงผิงอัน
“พวกมันเกิดมาก่อนหมึกสิบแปดกร และครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้นำสูงสุดของหนึ่งยุคสมัย แต่แม้จะขัดขืนเช่นไรก็หาเป็นผลไม่”
“เพื่อป้องกันมิให้ตนถูกปล้นชิง พวกมันจึงทำได้เพียงผนึกตัวเองในหนึ่งอาณาเขต มิกล้าเผยปราณแม้เพียงน้อยนิด ด้วยกลัวจะถูกภพที่สูงกว่าจับได้”
“ยามแรกกำเนิดโลกหล้า หามีดวงดาวใดไม่ มันเป็นเพียงหนึ่งผืนดินสมบูรณ์ หลังจากศึกอันชวนขนลุกเกินนับปี แดนดินและเต๋า
สวรรค์ล้วนพินาศ สุดท้ายก็ก่อเกิดเป็นลักษณ์นี้ เกิดดวงดาวนับร้อยๆ ล้านเช่นปัจจุบัน”
เม็ดเหงื่อไหลตามแนวแก้มเจียงผิงอันลงสู่พื้น ร่างของเขาสั่นสะท้าน
ข่าวนี้กระทบกระเทือนใจเขามหาศาลนัก
สุดกำลังของยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติอาจทำลายดวงดาวเล็กจ้อยสักดวงได้ แต่ศึกระดับใดกันจึงทำลายแดนดินใหญ่อันเกิดการจากผสานดวงดาวนับร้อย ๆ ล้านดวงได้เช่นนี้?
เซียนเหล่านั้นต้องน่ากลัวเพียงไร?
ความสิ้นพลังอัดแน่นในใจเจียงผิงอัน
จิตศาสตร
