“ผู้เฒ่าฉี ท่านเป็นอาจารย์ลุงของประมุข เช่นนั้นท่านก็สมควรเป็นศิษย์พี่ของอาจารย์ประมุขใช่หรือไม่…ในเมื่อตอนนี้ท่านเป็น 1 ใน 10 ผู้ตรวจการของคฤหาสน์เฉวียนโยวแล้ว ท่านอาจารย์ประมุขเล่าใช่เป็นอาวุโสในคฤหาสน์เฉวียนโยวด้วยหรือไม่?”
ขณะเดินทาง ต้วนหลิงเทียนที่เห็นความสนิทสนมระหว่างฉีเทียนหมิงกับซุนเหลียงเผิง ก็อดไม่ได้ที่จะถามเรื่องราวเพิ่มเติมออกมาด้วยความอยากรู้
“ไม่ผิด ข้าเป็นศิษย์พี่ของอาจารย์เสี่ยวเผิงเผิงจริงๆ…”
ดิ้นคำถามของต้วนหลิงเทียน ดวงตาของชายชราก็กลายเป็นพร่ามัวฉายแววคิดถึงไม่น้อย “ตอนนี้อาจารย์ของมันกับข้า พวกเราก็เข้าสู่คฤหาสน์เฉวียนโยวพร้อมๆกัน…แต่โชคมันไม่ดีเท่าข้า และตกตายไปในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง สุดท้ายจึงไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เห็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวกลายเป็นประมุขของนิกายอมตะเป้าผู่…”
“อย่างไรก็ตาม หากมันยังมีชีวิตอยู่บนฟ้าและสามารถรับรู้ได้ว่าเสี่ยวเผิงเผิงกลายเป็นประมุขนิกายอมตะเป้าผู่แล้ว มันต้องยินดีอย่างยิ่งเป็นแน่…เพราะความปรารถนาชั่วชีวิตของมันก็คือได้เป็นประมุขนิกายอมตะเป้าผู่”
กล่าวจบ ชายชราก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างสะทกสะท้อน
“แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว “นั่นมิใช่สถานที่ๆจำกัดด่านพลังผู้เข้าให้อยู่ในขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศหรือไร? อาจารย์ท่านประมุขตกตายในนั้น…หมายความว่าตกตายก่อนบรรลุถึงขอบเขตราชาอมตะงั้นหรือ?”
“ถูกแล้ว”
