ชายชรากล่าว “ตอนนั้นพวกเราทั้งคู่ก็ยังมีด่านพลังฝึกปรืออยู่ในขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศเท่านั้น ในฐานะศิษย์คนหนึ่งของคฤหาสน์เฉวียนโยว พวกเราก็ต้องเข้าสู่แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง…ข้าโชคดีรอดชีวิตมาได้ แต่มันกลับต้องตายอยู่ในนั้น”
“หลังจากมันตาย ข้าก็กลับมาทำใจอยู่ที่นิกาอมตะเป้าผู่และดูแลเสี่ยวเผิงเผิงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหวนกลับคฤหาสน์เฉวียนโยวอีกครั้ง…ต่อมาข้าก็ไต่เต้าจนได้กลายเป็นอาวุโสของคฤหาสน์เฉวียนโยว และก็เริ่มแข่งขันช่วงชิงตำแหน่งผู้ตรวจการของคฤหาสน์เฉวียนโยวกับผู้อื่น สุดท้ายข้าก็ชนะจนได้เป็น 1 ใน 10 ผู้ตรวจการคฤหาสน์เฉวียนโยว”
ถึงแม้ชายชราจะไม่ได้กล่าวรายละเอียดมากมายอะไร แต่ฟังจากน้ำเสียงของชายชราที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าจากการสูญเสีย ความเหน็ดเหนื่อยและความยากลำบาก รวมถึงความภาคภูมิใจของชายชราที่ฟันฝ่ามาจนกลายเป็น 1 ใน 10 ผู้ตรวจการคฤหาสน์เฉวียนโยว
“แบบนี้นี่เอง”
ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้ารับบ จากนั้นก็เอ่ยถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่ท่านผู้เฒ่าฉี…ที่ท่านบอกข้าว่ากฏเกณฑ์ของแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางมันนต่างจากระดับต่ำ…ไม่ทราบว่ามันแตกต่างกันอย่างไรบ้างหรือ?”
