หลังจากบอกรายละเอียดอะไรไป และเฝ้ารออยู่ราวๆครึ่งชั่วยาม ในที่สุดอาวุโส 3 นิกายอมตะเป้าผู่ก็ส่งข้อความติดต่อกลับมายังหวังเชียนจ้านอีกครั้ง และข้อความดังกล่าวก็ทำให้สีหน้าหวังเชียนจ้านมืดลงทันที ยังอดถามกลับไปไม่ได้ว่า “อาวุโส 3…ท่านแน่ใจหรือว่าลูกแก้ววิญญาณของต้วนหลิงเทียนในโถงวิญญาณยังอยู่ดีมิได้แตกสลายอันใด?”
“ข้าแน่ใจ”
อาวุโส 3 นิกายอมตะเป้าผู่ก็ตอบกลับอย่างไม่รอช้า “เป็นข้าไปดูมันด้วยตาตัวเอง ทั้งยังไปสอบถามเพื่อขอคำยืนยันกับอาวุโสโถงวิญญาณซ้ำหลายรอบ…ลูกแก้ววิญญาณของต้วนหลิงเทียนยังคงอยู่ดีจริงๆ”
“เอาล่ะ ข้าทราบแล้ว”
หวังเชียนจ้านสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นสีหน้ามันก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “เอาล่ะอาวุโส 3 ท่านไปนำสิ่งนั้นได้เลย…ข้าซ่อนมันไว้ที่…ฯลฯ”
ฟังจากข้อความที่หวังเชียนจ้านตอบกลับไปรอบนี้ เห็นชัดว่าสิ่งที่มันจ่ายค่าจ้างอาวุโส 3 ก็คือสมบัติที่มันซุกซ่อนไว้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในนิกายอมตะเป้าผู่
ในเมื่อตอนนี้มันไม่มีโอกาสกลับไปเอาแล้ว เช่นนั้นให้ผู้อื่นไปก็ไม่ถือว่าเสียหายอะไร
“ข้าไม่คิดเลยจริงๆ ว่าต้วนหลิงเทียนนั่นทั้งๆที่มันถูกจักรพรรดิอมตะกลับชาติมาเกิดหลอกให้ไปเป็นเครื่องวังเวยต้นไม้เทพสวรรค์แล้วแท้ๆ แต่มันกลับยังงรอดชีวิตมาได้…”
