บนิกายมิให้เป็นที่สะดุดตา”
พายุข่าวลือกระหน ่าทั่วโลกหล้าผู้ฝึกตน ต้องมีใครสักคนชักใยอยู่เบื้องหลังเป็นแน่ แต่เรื่องพิกลก็คือหาตัวต้นต่อมิได้นี่แหละ
ความลวงหนาหูเข้าก็กลายเป็นจริง ยามนี้ทุกผู้ล้วนสงสัยว่าที่เจียงผิงอันร้ายกาจได้เพียงนี้ ก็เพราะมีศาสตราเซียนช่วยเหลือ
ศาสตราเซียนคือหนึ่งในสิ่งยึดเหนี่ยวสูงสุดของเผ่ามนุษย์ในการยืนหยัดเหนือหมื่นเผ่าพันธุ์ พวกมันล้วนเป็นสมบัติเลิศล ้าสูงสุดที่สิ่งมีชีวิตใด ๆจะถวิลหาได้
ตัวตนอื่น ๆ จะใช้วรยุทธ์ เรียนหลอมศาสตรา หลอมโอสถ เรียนอักขระได้เหมือนมนุษย์ก็ย่อมได้… แต่สิ่งเดียวที่ทำไม่ได้ก็คือสร้างศาสตราเซียน
การที่เจียงผิงอันมีศาสตราเซียนในครอบครอง ก็เท่ากับฝากทองหมื่นชั่งไว้กับเด็กสามขวบ สายตายอดฝีมือทุกเผ่าพันธุ์ล้วนเบนมารวมตัวกันที่เขา
“น่าสนุก น่าสนุกจริง ๆ”
เจียงผิงอันพลันคลี่ยิ้ม
“สมองเจ้ามีปัญหาหรือ? น่าสนุกอะไร? เจ้าในยามนี้เป็นศัตรูของโลกทั้งใบ มีแต่คนอยากฆ่าเจ้านะ”
ดวงตาของจี้เฟยเบิกกว้าง มองเจียงผิงอันราวมองคนโง่ ยามนี้ยังยิ้มออกอีก มิตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้หรือไร?
เจียงผิงอันมิได้อธิบาย
มหาจักรพรรดิทิ้งศาสตราเซียนไว้สามชิ้นจริงแท้ และหนึ่งในนั้นก็อยู่กับเขาจริง ๆ
เขาก็ทราบเรื่องนี้จากบันทึกเป็นตายมาเช่นกัน
แต่เหตุการณ์นี้มิได้เผยแพร่แก่โลกภายนอก และยามนี้ก็มีใครบางคนรู้ถึงมัน
นอกจากนั้น ยังเดาถูกด้วยว่ามีศาสตราเซียนอยู่กับเข
