“องคุลีมารสวรรค์! อำนาจศักดิ์สิทธิ์!”
“เป็นไปได้เช่นไร!”
เมื่อเห็นนิ้วยาวยี่สิบลี้นั้น สีหน้าเหล่าผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารล้วนแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์
องคุลีมารสวรรค์เป็นหนึ่งในอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามาร
อำนาจศักดิ์สิทธิ์คือชื่อเรียกวรยุทธ์สูงสุดในภพมนุษย์ เนื่องจากเปลืองพลังและมหาศาลและต้องใช้เคล็ดพลังเข้าร่วมด้วย จึงสามารถใช้ได้เพียงยามบรรลุขอบเขตบูรณาการแล้วเท่านั้น
บุตรมารตนนี้ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ขณะอยู่ในขั้นกลางขอบเขตหลอมสุญตาได้อย่างไร?
“เป็นองคุลีมารสวรรค์จริง ๆ แต่ไม่มีอำนาจเคล็ดพลัง พลังมิได้ร้ายกาจเท่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง”
ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารผู้หนึ่งประจักษ์ว่า แม้นี่จะเป็นอำนาจศักดิ์สิทธิ์ แต่มันหามีเคล็ดพลังเช่นอำนาจศักดิ์สิทธิ์ควรมีไม่
แต่ถึงจะไร้เคล็ดพลัง พลังทำลายล้างของมันก็ยังชวนขนลุกมิใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนขอบเขตนี้จะขัดขืนไหว
“ไป!”
บุตรมารยกนิ้วขึ้นชี้เจียงผิงอัน
หนึ่งองคุลีรวนนภา กวนจักรวาล
องคุลีมารมหึมายี่สิบลี้นี้กระแทกลงใส่เจียงผิงอัน กฎเกณฑ์เลี่ยงหลบ สุญตาพังทลาย วายุโหยหวนในรัศมีสามร้อยจั้งขณะเคลื่อนผ่าน ประหนึ่งเรืองฤทธิ์พิชิตเหนือหล้า
เจียงผิงอันประหลาดใจเล็กน้อย คลื่นอำนาจของการโจมตีนี้มิได้ด้อยไปกว่าหมัดทำลายล้างเลย
เขากำหมัด ลวดลายอักขระคนเถื่อนไต่ไปทั่วกาย เพิ่มความแข็งแกร่งของเขาสองเท่าตัว ใช้งานวิชาเทียมเทพสงครามขั้นสี่ที่เพิ่งได้เรียน เพิ่มพล
