“นายน้อยเฉิน…ลูกแก้ววิญญาณของนักฆ่าที่องค์กรท่านส่งมาในมือข้าบัดนี้ได้แตกไปแล้ว นักฆ่าของท่านคงตายไปแล้วไม่ผิดแน่”
เจิ้งหงอี้กล่าวรายงานเรื่องราวก่อน จากนั้นก็ถามต่อออกไปตรงๆทันที “ด้านท่านได้รับข้อความก่อนตายของนักฆ่าผู้นั้นหรือไม่?”
หลังจากส่งสัญญาณไปแล้ว เจิ้งหงอี้กับหวังหงก็นั่เฝ้ารอการติดต่อกลับมาด้วยกัน
“เจิ้งหงอี้…เจ้าว่าก่อนที่นักฆ่าผู้นั้นจะตาย มันได้ฆ่าต้วนหลิงเทียนไปแล้วหรือยัง?”
หวังหงหันไปมองถามเจิ้งหงอี้ หน้างามของนางบัดนี้เป็นกังวลไม่น้อย
“ข้าไม่รู้…”
เจิ้งหงอี้ส่ายหัวไปมา “ตอนนี้เราได้แต่รอให้นายน้อยเฉินติดต่อกลับมาก่อน จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และก่อนตายนักฆ่าผู้นั้นได้ทิ้งข้อความไว้หรือไม่”
“ตอนนี้ข้าหวังแค่ว่า ก่อนที่นักฆ่านั่นจะถูกฆ่าตาย มันจะส่งข้อความสุดท้ายก่อนตายกลับไปองค์กรเพื่อรายงานสถานการณ์ได้ทัน…”
หลังเจิ้งหงอี้พูดจบ มันก็เฝ้ารออย่างเงียบๆ
หวังหงที่พยักหน้ารับก็ไม่พูดอะไรต่อ เพียงนั่งรอเงียบๆเหมือนกัน
ยิ่งเวลาไหลผ่านไปนานเข้า สีหน้าเจิ้งหงอี้กับหวังหงก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นตึงเครียดจริงจัง
“มาแล้ว!”
ทันใดนั้นสองตาเจิ้งหงอี้ก็สว่างวาบขึ้น ลูกตากลมใสของหวังหงก็ทอประกายเรืองขึ้นเช่นกัน นางหันไปมองจ้องรอฟังเรื่องราวจากเจิ้งหงอี้ทันที
ครู่ต่อมานางพบว่าท่าทีเจิ้งหงอี้เปลี่ยนไปไม่สู้ดี แถมแววตายังสั่นพร่า สีหน้ายิ่งมายิ่งเสียขวัญ
“เกิดอะไรขึ้น?”
