หวังหงเร่งถาม
ทว่าเจิ้งหงอี้ไม่ได้ตอบอะไรนาง เพราะมันยังคงตกใจกับข้อความที่พึ่งได้รับจากเฉินหลีไม่หาย
“เจิ้งหงอี้ นักฆ่าขององค์กรมือสังหารกะโหลกเลือดเราทำพลาด…ตามกฏขององค์กรมือสังหารกะโหลกเลือด พวกเราจะดำเนินภารกิจต่อไปจนจบ และค่าจ้างจะลดลงครึ่งหนึ่ง”
“นักฆ่าที่ลงมือพลาดได้รับค่ามัดจำครึ่งหนึ่งไปแล้ว กล่าวได้ว่าเมื่อรวมกับค่าจ้างที่ทางเราลดให้อีกครึ่งนึง เจ้าไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าจ้างอะไรอีก”
“สำหรับต้วนหลิงเทียนนั่น ทางเราจะส่งนักฆ่าคนใหม่ออกไปจัดการมันต่อ…อย่างไรก็ตาม หากจำเป็นทางเรายังต้องขอความร่วมมือจากเจ้าต่อ”
ทั้งหมดคือข้อความที่เฉินหลีส่งตรงมาถึงวิญญาณมัน
“นายน้อยเฉิน แล้วท่านทราบหรือไม่ว่าคนที่สังหารนักฆ่าขององค์กรท่านเป็นใคร ใช่ยอดฝีมือของนิกายอมตะเป้าผู่เราหรือไม่?”
หลังหายตื่นตระหนกจากข้อความของเฉินหลีแล้ว เจิ้งหงอี้ก็เร่งหยิบยันต์อมตะสื่อสารทางวิญาณมาบดขยี้เพื่อติดต่อกลับไปอีกชิ้น
“ไม่”
เฉินหลีติดต่อกลับมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย และเป็นการปฏิเสธที่จะตอบเจิ้งหงอี้ชัดเจน “เจ้าไม่ต้องสนใจว่ามันตายยังไง…เจ้ารู้แค่ว่าองค์กรกะโหลกเลือดของพวกเราจะทำงานต่อให้ลุล่วงเท่านั้นพอ”
เมื่อได้รับทราบข้อความดังกล่าวของเฉินหลีเจิ้งหงอี้ก็ชักหน้าอัปลักษณ์ทันที ไม่กล้าถามเซ้าซี้อะไรอีก
“เจิ้งหงอี้ นายน้อยเฉินตอบมาแล้วใช่ไหม?”
หวังหงถาม
“อืม”
