“อัจฉริยะที่ปรากฏตัวขึ้นในนิกายอมตะเป้าผู่เราตอนนั้น กล่าวได้ว่าเป็นอัจฉริยะที่ยากจะพานพบในคฤหาสน์เฉวียนโยว…กระทั่งให้มองทั่วทั้งแดนสวรรค์ใต้ก็เป็นอัจฉระที่ยากจะพบพานในรอบร้อยปี!”
“ด้วยการปรากฏตัวของอัจฉริยะระดับนี้ หากเติบโตขึ้น ย่อมทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างอำนาจในเขตคฤหาสน์เฉวียนโยวแน่นอน…ถึงตอนนั้นต้องมีหลายขุมกำลังเสียผลประโยชน์ กระทั่งอาจถูกกำจัด”
“ลืมมันไปเถอะ ข้ามิอยากพูดถึงมันอีกต่อไป สุดท้ายเรื่องราวมันก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว…นี่นับเป็นชะตากรรมอันโหดร้ายของนิกายยอมตะเป้าผู่เรา หาไม่แล้วอัจฉริยะผู้นั้นคงไม่ต้องมาด่วนตายขนาดนี้”
กล่าวถึงจุดนี้ซุนเหลียงเผิงก็ระบายลมหายใจออกมาเฮือกแล้วเฮือกเล่าอย่างสะทกสะท้อน
“นักฆ่าระดับราชาอมตะ 5 องค์ประกอบ”
หลังได้ยินเรื่อราวจากปากซุนเหลียงเผิง ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น ขณะเดียวกันก็เอ่ยถามออกไปโดยไม่รู้ตัว “ประมุขนิกาย ตอนนี้ข้าเองก็เป็นศิษย์นิกายอมตะเป้าผู่แล้ว…หากเรื่องของข้าแพร่งพรายออกไป ข้าคงไม่โดนคนจ้างนักฆ่ามากุดหัวหรอกนะ?”
“เรื่องนี้เจ้ามิต้องกังวลเลย”
