กล่าวถึงจุดนี้สองตาต้วนหลิงเทียนก็หยีมองซุนเหลียงเผิงเขม็ง “การป้องกันที่แท้จริงสมควรเป็นค่ายกลเคลื่อนย้ายในรูปปั้นมากกว่า…กล่าวให้ชัดก็คือวิธีเปิดใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ถูกต้อง”
“ต้วนหลิงเทียน เจ้าไม่เพียงมีศักยภาพและพรสวรรค์เด่นล้ำเท่านั้น แต่เจ้ายังฉลาดเฉลียวกว่าคนธรรมดานัก…”
หลังได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน ซุนเหลียงเผิงก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
และการถอนหายใจของมัน ก็ไม่ต่างอะไรจากการยืนยันข้อสันนิษฐานของต้วนหลิงเทียนเลย
“เจ้า…เป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระจริงๆหรือ?”
มองถามต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ในแววตาซุนเหลียงเผิงก็เต็มไปด้วยความสงสัย
มันไม่อาจไม่สงสัย
เพราะมองจากศักยภาพพรสวรรค์ไหลความเฉลียวฉลาดของต้วนหลิงเทียนด้วยวัยไม่ถึงร้อยปี นับว่าเหนือกว่าผู้ฝึกตนอิสระที่มันเคยพบเจอมาจริงๆ
นอกจากพรสวรรค์ในการฝึกตนแล้ว ผู้ฝึกตนอิสระทั่วไปมักไม่ค่อยเห็นโลกกว้าง และยากจะพบพานกับสมบัติล้ำค่าขนาดนี้ แต่ต้วนหลิงเทียนกลับไม่ได้แลดูต้องตาพึงใจสมบัติใดๆในคลังเลย
สถานการณ์ดังกล่าวทำให้มันอดคิดไปไม่ได้ ว่าต้วนหลิงเทียนมีพื้นเพความเป็นมาไม่ธรรมดา และเคยพบเจอสิ่งล้ำค่ามากกว่านี้มาแล้ว จึงดูถูกและไม่เห็นสมบัติในคลังของนิกายอมตะเป้าผู่มันอยู่ในสายตา
