ายยิ่งที่ต้องมาบาดเจ็บเพราะคนเช่นนี้
ด้วยเสียงคำรามอย่างเดือดดาล ร่างของมันขยายตัวอย่างรวดเร็ว พลังกลืนกินอันชวนสะพรึงถูกปลดปล่อยจากทั่วสรรพางค์
เพียงพริบตา อนธการรอบกายมันก็ถูกสูบหายไป
พลังกลืนกินของมันดูดกลืนได้ทุกสิ่ง แสงสว่าง ความมืด มิติ…สรรพสิ่งที่มิใช่กาลเวลาล้วนถูกกลืนกินได้หมดสิ้น
ขณะมองสีหน้าเหี้ยมเกรียมของบรรพชนจระเข้ หัวใจของเซี่ยชิงเต็มไปด้วยความไร้กำลัง
ยากจะคาดฝันว่าเจียงผิงอันสู้เสมอกับอีกฝ่ายได้อย่างไร มันแข็งแกร่งเกินกว่าจะเอาชนะได้เลย
มิอาจหนีได้แล้ว
น่าเสียดายที่นางยังมิได้เป็นจักรพรรดินีเลย…
ไม่รู้ทำไม หนึ่งเงาร่างอันคุ้นเคยจึงเด้งขึ้นในมโนสำนึก
ยามนี้ เซี่ยชิงตระหนักแล้วว่าความปรารถนาสูงสุดของนางมิใช่การเป็นจักรพรรดินี
น่าเสียดายที่กว่านางจะรู้ก็สายเกินไป
ขณะนี้ อัสนีสายหนึ่งวูบไหว กระแทกเข้าใส่บรรพชนจระเข้ที่พุ่งเข้ามา
เปรี้ยง!
ร่างมหึมาของบรรพชนจระเข้ร่วงกระแทกเสียงสนั่น ผืนพสุธาระเบิดแตก ฝุ่นควันฟุ้งตลบ
ร่างอรชรของเซี่ยชิงสะท้าน ดวงตาคู่งามจ้องมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้า
“เจ้า… มิใช่ประลองอยู่ในหทัยแผ่นดินหรือ!”
ผู้มามิใช่ใครอื่นนอกจากเจียงผิงอัน
“ไม่สำคัญเท่าพวกเจ้าหรอก”
เส้นผมดำของเจียงผิงอันโบกไสว สีหน้าของเขาไร้อารมณ์
เดิมที เขาอยากประลองยุทธ์ ร่างอวตารก็มาถึงหทัยแผ่นดินแล้ว
แต่เมื่อเขารู้ถึงวิกฤติในแดนบูรพา เขาก็ทิ้งการประลองกลับมายังแดนบูรพาพร้อมกำลังเสริมท
