ันที
ที่แดนบูรพานี้มีต้าเซี่ย มีต้าเฉียน มีตระกูลเหลยโบราณอยู่ดังนั้นแดนบูรพาต้องไม่เป็นอะไร
ดวงตาของเซี่ยชิงพลันแดงก ่า เหินตัวโถมเข้าใส่อ้อมแขนของเจียงผิงอัน ขบกัดไปทั่วหน้าเจียงผิงอันอย่างดุดัน
เกือบไปแล้ว ช้าไปสักนิด นางก็ตายไปแล้ว
เจียงผิงอันออกแรงผลักอกฝ่าย “เจ้ากัดถึงลิ้นข้าแล้ว”
เซี่ยชิง “…”
อารมณ์ในใจนางหายสิ้นไม่เหลือร่องรอย
“ท่านพ่อ!”
เมื่อเห็นเจียงผิงอัน เจียงเสียวเสวี่ยผู้ควบคุมค่ายกลอยู่ก็ตื่นเต้นจนหน้าแดงก ่า
เจียงเสียวเสวี่ยตะโกนบอกซ่งฮุ่ยอาจารย์ตน “อาจารย์ ท่านพ่อข้าอยู่นี่แล้ว เราจะชนะ!”
ซ่งฮุ่ยอ้าปาก แต่ก็มิได้ขัดวาจาเจียงเสียวเสวี่ย
ต่อให้เจียงผิงอันมาพร้อมยอดฝีมือกำลังเสริม มันก็อาจมิสามารถเปลี่ยนอะไรได้
แค่ยื้อบรรพชนจระเข้ได้ก็ดีแล้ว
มีคนบางส่วนสังเกตเห็นเจียงผิงอัน ทำให้พวกเขาเกิดความหวังริบหรี่ในใจ
“สัตว์เลื้อยคลานสมควรตาย! บรรพชนผู้นี้มิทันได้ไปหาตัวเจ้าแต่เจ้ากลับดาหน้ามาหาที่ตายเอง!”
เสียงแผดร้องด้วยโทสะดังสะท้านฟ้าดิน บรรพชนจระเข้แผ่ปราณชวนสะพรึง แรงกดดันแข็งกล้าทำให้มันดูประหนึ่งศูนย์กลางแห่งโลกา
บรรพชนจระเข้เหินกลับขึ้นมา ร่างของมันเปลี่ยนสู่ลักษณ์มนุษย์แต่ยังคงมีศีรษะเป็นจระเข้
มันต้องยอมรับว่าร่างมนุษย์เหมาะสมแก่การฝึกฝนที่สุด และเรื่องสำคัญเหนือใดคือ วิชาส่วนใหญ่ถูกคิดขึ้นโดยใช้ร่างมนุษย์เป็นฐาน
ในอดีต บรรพชนจระเข้ดูแคลนวิชาของเผ่ามนุษย์ จนสุดท้ายก็
