ด้ลืมเลือนเรื่องราวบางอย่างไป กระทั่งได้รับของล้ำค่ามา แต่ดันไม่รู้ว่าได้มาจากไหนหรือได้มาอย่างไร”
“และไม่น่าแปลกใจเลยว่าไฉนถึงไม่มียอดเซียนอมตะหรือใครล่วงรู้ว่าต้องเก็บคะแนนให้ครบ 10 แต้ม…”
“ดูเหมือนว่าภายในแดนสวรรค์ใต้โบราณจะมีพลังอำนาจจากค่ายกลบางประการที่สามารถลบความทรงจำของผู้ที่ได้คะแนนตั้งแต่ 10 แต้มขึ้นไป…”
หวงเจียเชากล่าว
“ยิ่งไปกว่านั้นข้าว่าคงไม่แค่ลบความทรงจำของผู้ที่ได้คะแนนตั้งแต่ 10 แต้มขึ้นไปเท่านั้น…แต่ความทรงจำของผู้ที่เคยติดต่อกับคนที่ได้คะแนนตั้งแต่ 10 แต้มขึ้นไปก็สมควรถูกลบออกไปด้วย! อย่างเช่นตัวข้า หากรอดกลับออกไปได้ น่ากลัวว่าความทรงจำเรื่องวังจอมราชันอมตะที่ได้ฟังจากน้องต้วนอาจจะถูกลบหายไป”
หวงเจียเชากล่าวสันนิษฐาน “หาไม่แล้วข้าสามารถนำเรื่องที่ท่านบอกข้าไปบอกเล่าให้ผู้อื่นรับทราบต่อได้…ทว่าตั้งแต่ในอดีตทุกคราที่แดนลับเปิดออก กลับไม่มีใครออกมาเล่าเรื่องนี้เลย ทั้งๆที่เหตุการณ์สมควรดำเนินไปในลักษณะนี้มาตลอด ข้าเชื่อว่าเรื่องนี้ข้าเดาไม่ผิดแน่!”
“อืม สิบในสิบสมควรเป็นดั่งท่านว่า”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าเห็นด้วย
“พี่เจียเชา ว่าแต่ตอนนี้ท่านมีกี่คะแนนแล้ว?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองถามหวงเจียเชา
“แค่ 3 เอง…แหะๆ”
หวงเจียเชาคลี่ยิ้มออกมาราววตัวโง่งมอีกครั้ง “ข้าโชคดีพบเจอยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดที่มีพลังฝีมือทั่วๆไป 2 คน…หลังจากฆ่าทั้งคู่แล้ว ข้าก็เลยได้คะแนนสะสมของพวกมัน
