มา 2 แต้ม”
หวงเจียเชากล่าวตอบ จากนั้นก็หันไปถามต้วนหลิงเทียนด้วยความอยากรู้ “แล้วน้องต้วนเล่า ท่านมีกี่แต้มแล้วหรือ?”
“ข้า? เดิมทีข้ามี 16 แต้มก่อนที่จะฆ่าเจ้านั่น…”
พอได้ยินคำถามของหวเจียเชา ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวตอบพลางแผ่สำนึกเทววะไปตรวจวสอบคะแนนในป้ายหยกสะสมคะแนนีท่เขาห้อยแขวนไวว้บริเวณเอวทันที “ตอนนี้ข้ามี 21 แต้มแล้ว”
“คิดไม่ถึง…ว่าเจ้านั่นจะมีถึง 5 แต้ม”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
ถึงแม้หวงเจียเชาที่เอ่ยถามออกไปจะเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว แต่มันก็ยังตกใจกับคะแนนที่ต้วนหลิงเทียนพึ่งบอกไม่น้อย ด้วยคิดไม่ถึงจริงๆว่าต้วนหลิงเทียนจะมีคะแนนสะสมถึง 21 แต้มแล้ว!
“หากเป็นเช่นนั้น เกิดเมื่อครู่เซี่ยโหวจี้ฆ่าข้าได้ มันก็จะมีคะแนนสะสม 8 แต้ม…โชคร้ายที่มันดวงกุดมาเจอกับน้องต้วนเข้า”
กล่าวถึงจุดนี้หวงเจียเชาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นก็มองจ้องไปที่ต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาจริงจัง “น้องต้วนข้ารู้ว่าท่านสนิทกับท่านพี่จึงยื่นมือช่วยข้าเพราะเห็นแก่ท่านพี่ และการช่วยเหลือข้าก็เป็นเรื่องที่ไม่ได้หนักแรงอะไรสำหรับท่าน…”
“อย่างไรก็ตามข้าหวงเจียเชาจะจดจำบุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ของท่านเอาไว้ไม่มีวันลืม และภายภาคหน้าข้าต้องหาโอกาสตอบแทนท่านให้จงได้!”
หวงเจียเชากล่าวด้วยสายตาแน่วแน่
เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของหวงเจียเชา ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะเกรงใจอะไร เพียงยิ้มให้อีกฝ่ายบางๆ
“จริงสิพี่เจียเชา…
