“ข้ารู้จักฮ่องเต้ฝูชิวผู้นั้นดี อย่างมันใจไม่ถึงพอจะทำเรื่องหาญกล้าอุกอาจอะไรเช่นนี้แน่นอน!”
ฮ่องเต้ตันจี้กล่าวออกมาด้วยความมั่นใจถึงขีดสุด ทำราวกับมันเป็นพยาธิในท้องของฮ่องเต้ฝูชิว!
ในฐานะที่มันเป็นฮ่องเต้ตันจี้ประเทศเพื่อนบ้านของประเทศฝูชิว มันย่อมไปมาหาสู่กับฮ่องเต้ฝูชิวบ่อยครั้ง จนเรียกได้ว่าล่วงรู้ลักษณะนิสัยใจคออีกฝ่ายหมดสิ้น คำพยาธิในท้องหาได้เกินเลยแต่อย่างไร…
การจ้างวานให้ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาคนหนึ่งลงมือ มันมีราคาที่ต้องจ่ายมหาศาลเกินไป!
“ฮ่องเต้ฝูชิวนั้นเป็นคนประเภท ‘ไม่เห็นกระต่าย ไม่ปล่อยอินทรีย์ออกล่า’ เว้นเสียแต่มันจืนยันได้เป็นมั่นเหมาะแล้วจริงๆ ว่าต้วนหลิงเทียนจะนำผลประโยชน์เลิศล้ำมาให้มันได้หลังออกจากแดนลับสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำ หาไม่แล้วมันไม่มีวันทุ่มทุนให้ต้วนหลิงเทียนมหาศาลถึงขนาดจ้างวานให้ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาเคลื่อนไหว”
(ไม่เห็นความสำเร็จที่แน่ชัด ไม่คิดลงมือทำอะไร)
“ฝ่าบาท แล้วหากมิใช่ฮ่องเต้ฝูชิวจ้างปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชา…หรือจะเป็นหวงเหยี่ยนเฟยที่จัดการเรื่องนี้ แต่มันจะกว้างขวางและมีสามารถถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?”
เหอเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“มันยังไม่กว้างขวางพอและมีสามารถถึงขนาดนั้น!”
ฮ่องเต้ตันจี้เอ่ยออกเสียงเรียบ “แต่เจ้าอย่าได้หลงลืมคนข้างกายมัน…ไป๋กัง!”
“ไป๋กังรึ?”
