สรรพสิ่งและพลังกลืนกิน หากังวลถึงการสิ้นเปลืองพลังไม่ สามารถเติมปราณวิญญาณได้ตลอดเวลา
ขณะที่เจียงผิงอัน แม้จะใช้วรยุทธ์ระดับสูงออกมาอย่างต่อเนื่องแต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนพะว้าพะวงอะไรอยู่เสมอ
“พอไม่มีพลังกลืนกิน ก็เป็นผลกระทบใหญ่หลวงสำหรับเจียงผิงอันจริงแท้”
“ได้ยินว่าเจียงผิงอันปลดปล่อยวิญญาณเทวะสามร้อยหกสิบดวงได้ในคราวเดียว ไฉนเขาจึงไม่ใช้ความสามารถนี้?”
“ไม่กล้าใช้แน่อยู่แล้ว การทำเช่นนั้นจะเร่งการสิ้นเปลืองปราณวิญญาณ หากซือถูหลิงเฟิงรับไว้ได้ เจียงผิงอันจะแพ้พ่ายแน่นอน”
ยอดฝีมือสูงสุดเหล่านี้ล้วนรวยประสบการณ์ต่อสู้ เห็นจุดบอดของเจียงผิงอันในขณะนี้ได้ทันที
ผู้ฝึกตนจากตระกูลฉางซุนตื่นเต้นสุดขีด
“ใต้เท้าซือถู ฆ่าเจียงผิงอันล้างแค้นให้ตระกูลฉางซุนของเราด้วย!”
“เจียงผิงอัน แน่จริงก็กร่างกำเริบอีกสิ ไฉนมิทำตัวสามหาวอีกเล่า? ฮ่า ๆ”
“นี่ควรค่าถูกเรียกว่าอัจฉริยะแห่งยุคสมัยด้วยหรือ? ห่างไกลเกินเทียบกับใต้เท้าซือถูนัก”
มิอาจทราบว่าผู้ฝึกตนตระกูลฉางซุนจงใจหรือไม่ แต่เสียงของพวกเขาดังสนั่นประหนึ่งจงใจยั่วโมโหเจียงผิงอัน
ในการต่อสู้ หากอารมณ์เกิดปัญหายามใด ก็จะส่งผลกระทบในการศึกอย่างแน่นอน
เมิ่งจิงกำหมัดอย่างกังวล แม้นางจะเชื่อในเจียงผิงอัน แต่ยามนี้เจียงผิงอันดูจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล ้า
เปรี้ยง!
หมัดอันเกรี้ยวกราดของซือถูหลิงเฟิงทะลวงผ่านมิติ ข้ามโล่อัสนีหยินกระทบอกเจียงผิงอันจนกระเด็นไป
เส้น
