ผมของซือถูหลิงเฟิงพลิ้วกระจาย ล้อมรอบด้วยรัศมีเรืองรองยืนกลางอากาศด้วยบรรยากาศเยี่ยงผู้ไร้เทียมทาน
“สุดท้ายแล้ว ยุคสมัยนี้ก็เป็นของข้าซือถูหลิงเฟิง!”
เจียงผิงอันก็แค่นั้น ซือถูหลิงเฟิงหาสนใจไม่ ส่วนเจ้าคนที่บรรลุหมัดจักรพรรดิ เขาก็จะหาทางจัดการไม่ช้าก็เร็ว
ดวงตาของเหลียงเซียวหงมองท่าทีทรงพลังไร้เทียมทานของซือถูหลิงเฟิงอย่างเคร่งขรึม
ซือถูหลิงเฟิงมีพลังกลืนกินและร่างโกลาหล บรรลุร่างเทวะสิบร่างและวิชาลับมากมาย
หากมิใช่เพราะเขามีหมัดจักรพรรดิ เขาก็เอาชนะอีกฝ่ายมิได้จริง ๆ
ในสายตาเหลียงเซียวหง ซือถูหลิงเฟิงยังคงเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว
สำหรับเจียงผิงอันนั้น ลือกันว่าแข็งแกร่งมาก แต่พอมาเห็นด้วยตา ก็พบได้ว่าเขาไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนัก
แม้จะเป็นหนึ่งในอัจฉริยะสูงสุด แต่แค่ฝีมือต ่าต้อยแค่นี้ยังประชันเขาเหลียงเซียวหงมิได้หรอก
อัจฉริยะทั้งหลายที่นี่ก็รู้สึกว่าเจียงผิงอันมิได้แข็งแกร่งเช่นข่าวลือเช่นกัน
เจียงผิงอันรีบพยุงตัว เช็ดเลือดออกจากมุมปาก มองซือถูหลิงเฟิงด้วยสายตาเฉยชา
คนผู้นี้แข็งแกร่งกว่ายามพวกเขาประชันกันที่ทะเลบูรพา เพิ่มวรยุทธ์และร่างเทวะมามากมาย
เจียงผิงอันกำหมัด ลวดลายฝ่ามือจักรพรรดิและอักขระคนเถื่อนปรากฏขึ้น กฎทำลายล้าง กฎแห่งกำลัง แรงโน้มถ่วงและจำนงสัประยุทธ์ควบรวม
ยามอำนาจทรงพลังนี้ปรากฏขึ้น ก็เหมือนเหล็กร้อนปะทะวารีเย็นเยียบ กฎฟ้าดินเดือดพล่านป่วนไปหมด
เจียงผิงอันไหวกายมาตรงหน
