เดิมทีต้วนหลิงเทียนก็คิดจะพูดให้ชัด ว่าในเรื่องนี้เขาไม่ได้มีความดีความชอบอะไร หากแต่ไม่ทันได้อธิบายเรื่อราวให้จบ หวงเจียหลงก็ยกมือกล่าวยืนกรานออกมาว่า “น้องต้วนท่านอย่าได้กล่าวเหลวไหลแล้ว…”
“ท่านกับข้ารู้ดีว่ากระบี่อมตะจอมราชันเล่มนั้นได้มาเพราะสาเหตุอันใด…หากไม่ใช่เพราะท่านกล่าวชี้แนะ ไหนเลยข้าจะไปซื้อหินดิบทรงกระบี่เหลือๆนั่นมา”
“และหากข้าไม่ซื้อตามที่ท่านกล่าว ไหนเลยพวกเราจะหยิบกระบี่อมตะจอมราชันนั่นออกมาได้?”
“ดังนั้นให้คิดกันจริงๆจังๆ ผลงานในเรื่องนี้ท่านมีส่วนมากกว่าข้าเสียอีก!”
หวงเจียหลงกล่าว
ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ
เขาก็คิดไม่ถึงจริงๆอาศัยวาจาเหลวไหลที่ล่วงล้ำออกจากลำคอเขาไปด้วยความสนุกสนาน จะทำให้ได้รับกระบี่อมตะจอมราชันมาครองเสียอย่างนั้น ทั้งยังนำผลประโยชน์มาให้เขาอยย่างไม่รู้ตัว
ยอดฝีมือของเผ่าพยัคฆ์เหินถึงกับดินทางมาด้วยตัวเอง อีกฝ่ายย่อมไม่ตระหนี่ของรางวัลตอบแทนเป็นแน่!
เรื่องนี้แทบไม่ต้องสงสัยเลย!
ในเมื่อหวงเจียหลงว่ามาขนาดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะพูดอะไรให้มากความสืบต่อ เพราะเขารู้ดีว่าให้พูดอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
หลังได้รู้จักกับพวงเจียหลงมาสักพัก เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายมีนิสัยอย่างไร
มาตอนนี้เขาเองก็มั่นใจได้สิบส่วนเต็ม
หวงเจียหลงนั้นเป็นคนน่าคบหาด้วยจริงๆ
เพราะสุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่ทุกคนที่คิดจะแบ่งปันผลประโยชน์เลิศล้ำกับคนอื่น
