และเมื่อมีบางคนหยุดดูชมด้านนอกร้าน ผู้ที่สัญจรไปมาก็บังเกิดความสนใจและเริ่มมามุงชมกันด้วย พอได้รับทราบว่าที่แท้ภายในร้านมีคนได้รับกระบี่อมตะระดับราชาจากหินดิบ ก็เริ่มกล่าวด้วยความอิจฉากันยกใหญ่
“ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับเจ้าเมืองน้อยหาน วันนี้ท่านมีโชคยิ่ง ได้รับกระบี่อมตะระดับราชาไปครอง!”
พนักงานที่คอยดูแลหานอวิ๋นเฮ่อก็เร่งกล่าวคำปแสดงความยินดีกับหานอวิ๋นเฮ่อทันทีหลังฟื้นคืนสติ
“เจ้าไม่ต้องมาแสดงความยินดีอะไรกับข้าหรอก…ข้าซื้อหินดิบรูปทรงกระบี่ไปทั้งสิ้น 150,000 ผลึกอมตะระดับสูงแล้ว และตีจากสภาพของกระบี่อมตะระดับราชาเล่มนี้ อย่างดีก็คงขายได้ราว 130,000 – 140,000 ผลึกอมตะรดับสูงเท่านั้น…”
“คิดคำนวณดูแล้ว…ข้ายังเหมือนขาดทุนอยู่ราวๆ 1-2 หมื่นผลึกอมตะระดับสูง”
เผชิญหน้ากับการแสดงความยินดีของพนักงานในร้าน หานอวิ๋นเฮ่อเพียงกล่าวออกเสียงเบา “ส่วนหินดิบรูปทรงกระบี่ที่เหลือที่ข้ายังไม่ได้เปิด ข้าจะคืนให้เจ้า…เช่นนั้นก็ถือว่าข้าจะไม่ได้ขาดทุนอะไร และเหมือนได้กระบี่เล่มนี้มาในราคาทุน”
กล่าวจบคำหานอวิ๋นเฮ่อก็ส่งหินดิบรูปทรงกระบี่ที่เหลือให้ลอยกลับไปตั้งไว้บนแผงตามเดิม…
สิ่งนี้ทางร้านก็อนุญาตให้กระทำได้
