เพราะตราบใดที่หินดิบยังไม่ได้ถูกป่นทำลายเปิดเผยของภายใน ท่านก็สามารถคืนมันได้ทุกเมื่อ แต่มีข้อแม้ว่าต้องคืนก่อนที่จะเดินออกจากร้านเท่านั้น และนี่คือกฏของตลาดพนันหินของย่านซีฟางที่ทุกคนรู้กันดี
หลังคืนหินดิบรูปทรงกระบี่ที่ยังไม่ได้เปิดให้ทางร้านแล้ว หานอวิ๋นเฮ่อก็เดินออกจากร้านพร้อมกับชายชราที่ติดตามอยู่ด้านหลัง ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย
กลุ่มคนที่มามุงดูอยู่ด้านนอกร้าน ก็เร่งหลีกทางให้อีกฝ่ายเดินสะดวกอย่างรู้งาน
หลังจากที่แผ่นหลังของหานอวิ๋นเฮ่อหายลับไปจากสายตาของทุกคนแล้ว ทุกคนก็เริ่มพูดคุยกันอีกครั้งอย่างอดไม่ได้
“อั้ย ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าเจ้าเมืองน้อยของเมืองฝูเจี้ยน หานอวิ๋นเฮ่อ จะได้รับกระบี่อมตะระดับราชาจากร้านนี้!”
“คนของจวนเจ้าเมืองฝูเจี้ยนล้วนเป็นเซียนอมตะที่มุ่งเน้นในมรรคากระบี่ทั้งสิ้น…และถึงจวนเจ้าเมืองฝูเจี้ยนจะมีอุปกรณ์อมตะระดับราชาไม่น้อย แต่อุปกรณ์อมตะระดับราชาประเภทกระบี่ก็มีเพียงแค่ 2 เล่มเท่านั้น หนึ่งอยู่ในมือของตัวเจ้าเมืองฝูเจี้ยนเอง ส่วนอีก 1 ชิ้นก็อยู่ในมือของผู้บัญชาการเมืองฝูเจี้ยน เช่นนั้นเจ้าเมืองน้อยหานจึงไม่เคยได้ครอบครองกระบี่อมตะระดับราชามาก่อน”
