“แม้กระบี่อมตะระดับราชาจะมีปรากฏขึ้นในตลาดมืดเป็นบางครั้ง…แต่อย่างไรเสียอุปกรณ์อมตะระดับราชาประเภทศาสตราที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในระนาบเทวโลกก็คือกระบี่ พอปรากฏว่ามีขายคราใด ก็ถูกผู้คนซื้อไปแทบจะทันที…เช่นนั้นแม้เจ้าเมืองน้อยหานจะมีผลึกอมตะมากพอซื้อหา แต่ก็ยากที่จะหาซื้อกระบี่อมตะระดับราชาได้…”
“ใช้ผลึกอมตะระดับสูง 130,000-140,000 ชิ้นเพื่อซื้อหากระบี่อมตะระดับราชาที่มีราคาพอๆกัน แม้ผิวเผินดูเหมือนจะไม่ได้กำไรหรือขาดทุน แต่จริงๆแล้วคราวนี้นับว่าเจ้าเมืองน้อยหานได้กำไรครั้งใหญ่!”
“ถึงแม้จักได้กำไร แต่ก็เป็นกำไรที่สมควรได้รับแล้วล่ะ…คนธรรมดาไหนเลยจักมีความกล้าหาญเช่นนี้? เท่าที่ข้ารู้มาเจ้าเมืองฝูเจี้ยนได้มอบผลึกอมตะระดับสูงให้เจ้าเมืองน้อยหาน 200,000 ชิ้น และให้ไปจัดการหาซื้อกระบี่อมตะระดับราชาด้วยตัวเอง…”
…
วาจาทำนองเดียวกันเริ่มดังขึ้นทั่วร้านหินดิบรวมถึงพื้นที่หน้าร้านหินดิบ ต้วนหลิงเทียนที่ได้ฟังเรื่องราวก็อดไม่ได้ที่จะนับถือความกล้าได้กล้าเสียของเจ้าเมืองน้อยเมืองฝูเจี้ยนผู้นี้อยู่บ้าง
เพราะสุดท้ายแล้วไม่ใช่ทุกคนที่มีผลึกอมตะระดับสูง 200,000 ชิ้น จะมีความกล้าหากระบี่อมตะระดับราชามาครองด้วยวิธีเล่นพนันหิน!
“อาศัยความกล้าหาญนี้ของเจ้าเมืองน้อยเมืองฝูเจี้ยน ข้าเกรงาว่าความสำเร็จในภายภาคหน้าย่อมไม่อ่อนด้อยกว่าบิดาแน่…”
หวงเจียหลงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
