บทที่ 42 หมอกดำ
คุณพ่อเวินออกมาจากห้องของเวินสือเหนียนด้วยความงุนงง
เวินโจวกำลังยืนรออยู่หน้าประตู พอคุณพ่อเวินออกมา เขาก็ยื่นมือออกไป “คุณชายสามเวินเลือกเสร็จแล้วใช่ไหมครับ? พ่อ ขอให้ผมสักแผ่นสิ ผมจะเอาไปให้พี่หมิน”
หลังค่ายกลนิทราสังหารถูกทำลาย ร่างกายของเวินหมินก็ทรุดลงทันที และตอนนี้เขากำลังเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล
อาจารย์เฝ่ยลงมือวาดยันต์เอง ฉะนั้นยันต์ที่ได้รับต้องมีคุณภาพสูงเป็นแน่ เขาต้องมอบเครื่องรางสงบสุขแก่พี่หมิน
คุณพ่อเวินมอบยันต์สงบสุขให้แก่เขาแผ่นหนึ่ง
เวินโจวไม่พอใจ “แผ่นเดียวจะพอได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าพ่อไม่รู้ถึงสถานการณ์ของพี่หมินเสียหน่อย ขอเพิ่มอีกครับ”
ใบหน้าของคุณพ่อเวินกระตุก กำกระดาษยันต์เบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด “อาโจว เรามีแค่สี่แผ่นเท่านั้น…” ไม่ว่าจะแบ่งเท่าไหร่ก็ไม่พอ ใช้หนึ่งแผ่นก็น้อยลงหนึ่งแผ่น
“เราไม่ได้ซื้อมาเยอะเหรอครับ” เวินโจวตกใจ รอบ ๆ กายคุณชายสามเวินมีคนเก่ง ๆ มากมาย แต่เขากลับขาดแคลนเครื่องรางสงบสุขเหรอ?
คุณพ่อเวินส่งยันต์ออกให้เวินโจวเงียบ ๆ
แม้ว่าคุณชายสามเวินจะแย่งเครื่องรางอันล้ำค่าไป แต่เขาก็มอบทรัพยากรที่ไม่อาจปฏิเสธได้เป็นการแลกเปลี่ยน
เครื่องรางสงบสุขของอาจารย์เฝ่ยสามารถปกป้องเขาได้ แต่สิ่งที่คุณชายสามเวินมอบให้สามารถทำให้ตระกูลเวินในเมืองเจียงก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้
และคุณพ่อเวินเลือกอย่างหลัง
เวินโจวเงียบ เงื่อนไขที่คุณชายสามเวินให
