ด้านนิกายอมตะสราญรมย์บัดนี้ก็ปั่นป่วนจนหาความสงบสุขไม่เจอ
เหล่าศิษย์นิกายอมตะสราญรมย์แต่เดิมที่ได้ยินคำประกาศของจี้ฟ่าน และไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น สุดท้ายก็ได้รับทราบต้นสายปลายเหตุของเรื่องราว
“ต้วนหลิงเทียน หัวหน้าปรมาจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อีคนนั้น มาหาความนิกายอมตะสราญรมย์ของพวกเรา แถมยังฆ่าบรรพบุรุษหลี่ผิงไปแล้ว?”
“บรรพบุรุษหลี่ผิง…มิใช่ว่าพึ่งทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะหรือไร…เรื่องนี้มันไม่เหลวไหลเกินไปหน่อยหรือ!?”
“บรรพบุรุษหลี่ผิงทะลวงถึงราชาอมตะแล้วก็จริง…ทว่าต้วนหลิงเทียนหัวหน้าปรมาจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อีผู้นั้น กลับเป็นราชาอมตะที่ทรงพลังเหนือกว่าบรรพบุรุษหลี่ผิงเสียอีก ยังฆ่าบรรพบุรุษหลี่ผิงได้อย่างง่ายดาย!”
“ให้ตายเถอะ! เรื่องราวมันน่าเหลือเชื่อจนข้าทำใจเชื่อไม่ลงจริงๆ ต้วนหลิงเทียนนั่นไม่ใช่ว่ายังมีอายุไม่ถึงร้อยปีรึไง!?”
“นั่นคือส่วนที่น่ากลัวที่สุดของต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเลยล่ะ!”
“แล้วพวกเราจะเอาอย่างไรกันต่อดี ตอนนี้ผู้อาวุโสระดับสูของนิกายอมตะสราญรมย์เราล้วนถูกฆ่าตายหมดสิ้น ลำพังอาวุโสที่เหลืออยู่ย่อมไม่อาจประคับประคองนิกายยอมตะสราญรมย์ตอนนี้ได้เลย…หลังผ่านการฆ่าลางครั้งนี้ ข้าเกรงว่านิกายอมตะสราญรมย์ของพวกเราคงไม่อาจเป็นนิกายอมตะใหญ่ใน 6 พื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ได้แล้ว เผลอๆอาจจะล่มสลายลงด้วยซ้ำ!!”
