ก พวกเขาใช้ชีวิตมาเกินนับปีแต่นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นหมัดในขอบเขตนี้น่ากลัวได้เพียงนั้น
เจียงผิงอันเช็ดเลือดจากมือด้วยสีหน้ารังเกียจ “เตรียมโลงมาเสียเปล่าแล้วสิ พวกเจ้าไม่ต้องใช้มันเลย”
กระทั่งซากยังไม่เหลือ จะใช้โลงได้อย่างไร
เหล่าผู้ฝึกตนใกล้เคียงภูเขาจักรพรรดิสัมผัสการเคลื่อนไหวได้จึงมาตรวจสอบ ยามเห็นสถานการณ์ที่นี่ พวกเขาล้วนตะลึงนิ่งตามกัน
“เหตุใดจึงมีคนมาฆ่าคนที่ตระกูลฉางซุนกัน? ยังเป็นเรื่องล่าค่าหัวหรือ?”
“น่าจะมิใช่ พวกเขาบางคนเหมือนจะเป็นผู้อาวุโสจากแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนนะ”
“เหตุใดสองฝ่ายจึงกระทบกระทั่งกันได้เล่า?”
ขณะที่คนเหล่านี้กำลังงุนงง ยอดฝีมือจากตระกูลฉางซุนก็แผดเสียงอย่างเดือดดาล
“เจียงผิงอัน! เจ้าสารเลว! บังอาจฆ่าผู้ฝึกตนตระกูลฉางซุนของข้า!”
การเลี้ยงดูยอดฝีมือเช่นนี้ต้องใช้ทรัพยากรเกินคณานับ แต่แล้วก็ต้องเสียพวกเขาไปสิบคนในคราวเดียว เป็นความเสียหายมหาศาล
เจียงผิงอันยิ้มเย้ย “แล้วไฉนพวกเจ้าฆ่าข้าได้ฝ่ายเดียว แต่ข้าจะฆ่าพวกเจ้าบ้างมิได้เล่า?”
“เจ้ามันตัวอะไร! ควรค่าเทียบเคียงเราสกุลฉางซุนแห่งหอตำราเทียนเต้าด้วยหรือ!”
ยอดฝีมือตระกูลฉางซุนเดือดดาลจนร่างสะท้าน
“ข้าเป็นอะไรไม่รู้ แต่พวกเจ้าที่ฆ่าข้ามิได้ เป็นยิ่งกว่าตัวอะไรไม่รู้เสียอีก!”
โทสะของเจียงผิงอันถูกจุดปะทุด้วยโลหิต ตวาดลั่นออกมาอีกครั้ง “มาอีกสิ!”
เสียงนั้นอหังการสะท้านทั่วฟ้า
สายตาของเหล่าผู้ฝึกตน
