“จี้ฟ่านเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้าอย่าได้ปัดความรับผิดชอบอีกเลย เห็นชัดว่าคนที่ยืนกรานจะเข่นฆ่าปรมาจารย์โอสถต้วนให้จงได้ก็มีแค่เจ้ากับหลี่อันสองคนเท่านั้น ไฉนมาเกี่ยวข้องกับพวกเราได้?”
“จี้ฟ่าน เจ้าอย่าได้คิดว่าจะหลอกท่านปรมาจารย์โอสถต้วนได้ง่ายๆ…ด้วยความฉลาดเฉลียวของท่านปรมาจารย์โอสถต้วน มีหรือจะมองไม่ออกว่าเรื่องทั้งหมดล้วนมีแค่เจ้ากับหลี่อันเป็นต้นเหตุ?”
…
เมื่อถึงช่วงเวลาที่ความตายกร้ำกรายเข้ามาใกล้แค่ปลายจมูก นอกจากประมุขนิกายอมตะสราญรมย์หลิวเสวียนคงที่ยังไม่พูดอะไรสักคำแล้ว ระดับสูงที่เหลือพากันชี้นิ้วกล่าวโทษจี้ฟ่านหมดสิ้น
ในวาจานั้น เห็นได้ชัดว่าคิดชักนำเภทภัยจากบูรพาไปประจิม หมายโบ้ยให้จี้ฟ่านรับเคราะห์แต่เพียงผู้เดียว!
“ปรมาจารย์โอสถต้วน?”
“เหล่าผู้อาวุโส…เรียกชายที่มีนามว่าต้วนหลิงเทียนคนนี้ว่าปรมาจารย์โอสถต้วนเช่นนั้นหรือ?!”
“ยิ่งไปกว่านั้น…ผู้อาวุโสยังกล่าวทำนองว่าชายหนุ่มผู้นี้ก็คือปรมาจารย์โอสถต้วนของนิกายอมตะไท่อี!”
“นี่…มัน..คงมิใช่จะเป็นหัวหน้าปรมจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อีของพื้นที่รกร้างจริงๆหรอกนะ?”
“เป็นไปไม่ได้! ปรมาจารย์โอสถต้วนนั่นอายุไม่ถึงร้อยปี ลำพังแค่บรรลุถึงปรมจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงก็ยากเย็นแล้ว…ยังจะให้พลังฝึกปรือบรรลุราชาอมตะอีกหรือ เจ้าล้อข้าเล่นรึไร?”
…
