“แล้วพวกเจ้าว่าในโลกมีเรื่องบังเอิญถึงขนาดนี้อยู่ด้วยรึไง ไม่ได้ยินรึว่าเหล่าผู้อาวุโสระดับสูงก็บอกแล้ว ว่าปรมาจารย์โอสถต้วนผู้นี้มีเรื่องบาดหมางกับหลี่อันและจี้ฟ่านในงานสมัชชาเต๋าโอสถ…เท่าที่ข้ารู้ ในงานสมัชชาเต๋าโอสถมีปรมาจารย์โอสถต้วนแค่คนเดียว และมีชื่อแซ่เต็มๆว่า ต้วนหลิงเทียน มิใช่หรือไร”
“หรือว่า… มันคือต้วนหลิงเทียนคนนั้นจริงๆ?”
“นี่…เรื่องแบบนี้…มันจะไม่เหลือเชื่อเกินไปหน่อยรึไร?”
…
หลังเหล่าศิษย์นิกายอมตะสราญรมย์กระซิบคุยกันต่อไปได้สักพัก พวกมันก็เริ่มตระหนักได้ว่า…
ชายหนุ่มในชุดสีม่วงที่อย่างน้อยๆก็สมควรเป็นราชาอมตะ 3 ยศ ที่แท้เป็นคนๆเดียวกันกับต้วนหลิงเทียน หัวหน้าปรมาจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อี!
“หึ!”
เห็นว่าเหล่าระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์กำลังสาดโคลนใส่จี้ฟ่าน ต้วนหลิงเทียนที่เบื่อจะฟัง อยู่ๆก็สบถคำเสียงเย็นออกมา พาลให้ระดับสูงนิกายอมตะสราญรมย์พร้อมใจกันปิดปากเงียบลงทันที
“ปรมาจารย์โอสถต้วน”
ตอนนี้เองจี้ฟ่านก็หันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยใบหน้าหนักอึ้ง “วันนี้ต่อให้ท่านปรมาจารย์โอสถต้วนคิดฆ่าข้าจี้ฟ่าน แต่ข้าก็ยังจะขอยืนยันกับท่านเรื่องหนึ่ง…ผู้ที่ตกลงเห็นชอบเรื่องฆ่าท่าน นอกจากข้าแล้วยังมีพวกมันด้วย!”
ขณะกล่าวถึงท้ายยประโยค จี้ฟ่านก็หันไปมองระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเย็นชา
