และเพราะสาเหตุนี้เอง หลี่อัน บรรพบุรุษของนิกายอมตะสราญรมย์อีกคนจึงไร้อุปกรณ์อมตะระดับราชาไว้ในครอบครอง ทำให้หลังต้วนหลิงเทียนฆ่ามันไปแล้ว เขาก็ไม่ได้รับอุปกรณ์อมตะระดับราชาแต่อย่างใด
ปงงงง!!
ซัววว!!
…
อักขระโบราณพวยพุ่งไปประดับประดาบนม่านพลังลักษณ์ระฆังจนก่อเกิดเป็นภาพอันสวยงามตระการตาได้ไม่ทันไร มวลพลังสีม่วงจากเวทย์พลัง ปราณม่วงบูรพา ของต้วนหลิงเทียนที่ฝ่าเงาร่างพุทธองค์สีทองตัวเขื่องมาได้โดยสภาวะไม่ถดถอย ก็ได้ตกกระทบเงาระฆังใบเขื่องอย่างจัง!
ทันใดนั้น!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
ครืนนน! เวิงงง!!!
…
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าก่อนหน้าอุบัติขึ้นมากังวาลก่องฟ้า เงาระฆังอันมีอักขระแต่งแต้มบัดนี้เริ่มสั่นไหวไปอย่างรุนแรง อีกทั้งอักขระโบราณที่แต่งแต้มทั้งหลาย ก็เริ่มหม่นแสงลงด้วยความเร็วจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า!
จากนั้นอักขระก็เริ่มสลายหายไปเรื่อยๆ!
‘ไม่คิดเลยจริงๆว่าหลังใช้อุปกรณ์อมตะระดับราชานั่นช่วย เวทย์พลังของมันจะมีพลังป้องกันเพิ่มพูนขึ้นถึงขนาดนี้…’
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะแปลกใจอยู่บ้าง ที่ปราการป้องกันของหลี่ผิงสามารถต้านทานคลื่นพลังที่มีพลังจากปราณม่วงบูรพาหนุนเสริมได้แบบนี้ ต้องเข้าใจด้วยว่าเมื่อครู่นั้น ราชันไม่เคลื่อนไหว ของอีกฝ่ายยังถึงกับพังทลายลงไปในพริบตา
ถึงแม้การลงมือของเขา จะไม่ได้ใช้พลังมากมายอะไร
