อย่างไรก็ตามหลังจากที่มันตีโต้ปะทะเข้ากับม่านพลังลักษณ์ระฆังอันมีอักขระที่เกิดจากระฆังใบเล็กหนุนเสริมนั่น พลังทำลายของมันก็จำต้องพร่องไปอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะพร่องไปไม่เยอะก็ตามที
หากเมื่อครู่บอกว่า ม่านพลังลักษณ์พุทธองค์สีทองตัวเขื่องจากราชันไม่เคลื่อนไหวของหลี่ผิงสามารถต้านทานพลังเขาได้เสี้ยวอึดใจล่ะก็…
นับว่าตอนนี้ระฆังพลังอันมีอักขระโบราณแต่งแต้ม สามารถต้านทานรับพลังของเขาได้ถึง 2 เสี้ยวอึดใจ!
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนรู้ดี ว่ารอให้อักขระที่ประทับผิวนอกของม่านพลังลักษณ์ระฆังนั่นหายไปหมดเมื่อไหร่ หลี่ผิงก็ถึงคราวตายเมื่อนั้น…แน่นอนว่าไม่ต้องรออะไรนานนัก!
“ต้วนหลิงเทียน! ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมแพ้แล้ว!!”
“ต้วนหลิงเทียน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้ามิใช่บรรพบุรุษขอนิกายอมตะสราญรมย์อีก! ยังไม่ใช่แม้แต่คนขอนิกายอมตะสราญรมย์ แต่นี้ต่อไปเรื่องราวอันใดของนิกายอมตะสราญรมย์ไม่เกี่ยวกับข้า!!”
“ไว้ชีวิตข้าเถอะ ไว้ชีวิตข้าด้วย! ได้โปรด!!”
ในห้วงเวลาดุจละอองไฟวาบดับ หลี่ผิงที่รู้ตัวดีว่าพลังกระบวนท่านี้ของต้วนหลิงเทียน มันรับไว้ไม่ได้! มันก็รีบร่ำร้องออกมาเร็วไว เต็มใจสละทุกสิ่งเพื่อความปลอดภัยในชีวิตอันเป็นทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดของมัน!!
นี่ก็เป็นธรรมชาติของผู้คน…
บางทีในอดีตหลี่ผิงอาจแลดูเต็มใจอุทิศตัวเพื่อนิกายอมตะสราญรมย์