อย่างไรก็ตามหากชีวิตของมันตกอยู่ในอันตรายถึงตายจริงๆ ใจก็ต้องแปรเปลี่ยนไปแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลี่ผิง พึ่งจะทะลวงมาถึงขอบเขตราชาอมตะ 1 ต้นกำเนิดได้หมาดๆ หลังฝึกปรือมาชั่วชีวิต ในที่สุดมันก็จะได้ออกจากพื้นที่ชายแดนเข้าสู่ภาคกลาง แสวงหาความเป็นไปได้และอนาคตอันไร้จำกัด ไล่ตามความฝันครั้งยังเยาว์…
หากทว่ามันต้องมาตายที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเกียรติยศชื่อเสียงก็ดี ความฝันอันใดก็ดี ล้วนไม่มีเหลืออีกต่อไป…
นอกจากนั้นหากมันตกตายไปสักคน ระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์ก็ไม่พ้นต้องตาย กระทั่งนิกายอมตะสราญรมย์คงต้องถูกทำลายพินาศสิ้น…
ถึงตอนนั้น ยังจะเหลือใครมาเล่าขานวีรกรรมของมัน ที่อุทิศได้กระทั่งชีวิตเพื่อนิกาย?
หลังจากฉุกคิดเรื่องราวทั้งหมดได้ หลี่ผิง ก็ตระหนักได้ว่า ที่แท้แล้วในโลก มีแต่ชีวิตเราเท่านั้นจึงมีค่าที่สุด…
“สายไปแล้ว…”
ได้ยินวาจาร้อนรนมากล้นไปด้วยความหวาดกลัวของหลี่ผิง สีหน้าแววตาต้วนหลิงเทียนก็ยังคงสงบไม่แยแสอันใด กล่าวตอบกลับไปสั้นๆด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
ปงงง!!
ทันใดนั้น อักขระที่ประทับลงบนม่านพลังลักษณ์ระฆังของหลี่ผิง ก็อันตรธานหายไปหมดสิ้น และเงาร่างระฆังใบเขื่อง ก็ไม่อาจคงสภาพอยู่ได้แม้ครึ่งลมหายใจ ถูกพลังสีม่วงของต้วนหลิงเทียนฝ่าทะลวงไปในบัดดล…
ครู่ต่อมา!
ปง! ปง! ปง! ปง! ปง!
…
