กล่าวถึงท้ายประโยค สายตาต้วนหลิงเทียนก็เหลือบมองกวาดไปทางหลิวเสวียนคงและอาวุโสระดับสูงด้านหลัง เพราะจี้ฟ่านก็ได้ลอบส่งเสียงผ่านพลังบอกเขาแล้ว ว่าพวกมันล้วนเห็นชอบเรื่องฆ่าเขาทั้งสิ้น!
“ต้วนหลิงเทียน ท่านบรรพบุรุษของพวกเราทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะแล้ว…นับเป็นความเมตตาอันใหญ่หลวงที่ท่านบรรพบุรุษมิคิดฆ่าเจ้า! หากเจ้ายังกล้าพล่ามไร้สาระอันใดอีก ระวังท่านบรรพบุรุษเราจะจบชีวิตของเจ้า!!”
อาวุโสคนหนึ่งของนิกายอมตะสราญรมย์ มองต้วนหลิงเทียนพลางกล่าวตะโกนออกมาเสียงเย็น
“ใช่! คิดฆ่าพวกเรา…เจ้าถามความเห็นท่านบรรพบุรุษแล้วหรือยัง?”
อาวุโสของนิกายอมตะสราญรมย์อีกคนกล่าวเสริม
ส่วนเหล่าอาวุโสที่มีระดับสูงกว่านี้รวมถึงหลิวเสวียนคงผู้เป็นประมุข แม้จะยังไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่สายตาที่ใช้มองหลี่ผิงก็เสมือนกำลังมองฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายอยู่
ยิ่งไปกว่านั้นท่าทีของพวกมันยังแลดูเชื่อมั่นถึงที่สุด ว่าหลี่ผิงสามารถคุ้มครองพวกมันให้ปลอดภัยไร้เรื่องราวได้แน่นอน!
“โฮ่? ดูเหมือนว่า…พวกเจ้าจะคิดว่าหลี่ผิงเป็นยันต์กันตายของพวกเจ้าสินะ…”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มออกมา ยังเป็นรอยยิ้มที่แลดูสดใสนัก!
อย่างไรก็ตามรอยยิ้มสดใสดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน พอตกอยู่ในสายตาของหลี่ผิง ก็ทำให้หลี่ผิงยิ่งรู้สึกหวั่นเกรงต้วนหลิงเทียนมากขึ้น
