“ต้วนหลิงเทียน ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นเสาหลักของนิกายอมตะสราญรมย์ หากเจ้าฆ่าพวกมัน ก็มิต่างอันใดจากคิดทำลายนิกายอมตะสราญรมย์ของพวกเรา…”
หลี่ผิงมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาจริงจัง เสียงเข้ม “แต่ก็จริงที่เรื่องราวครั้งนี้ทางนิกายอมตะสราญรมย์ของพวกเราเป็นฝ่ายผิดต่อเจ้าก่อน…เช่นนั้นขอเพียงเจ้ามิคิดฆ่าพวกมัน พวกเรายินดีชดใช้ให้เจ้าจนพอใจ”
“ไม่ว่าเจ้าต้องการอันใดก็ตาม ขอเพียงยังอยู่ในวิสัยที่นิกายอมตะสราญรมย์ของพวกเราจะจัดการได้ พวกเราสามารถชดใช้ให้เจ้าได้ทั้งสิ้น”
วาจาดังกล่าวของหลี่ผิงง เห็นชัดว่ามันเลือกหนทางประนีประนอม
แต่แน่นอนว่าจะประนีประนอมกันได้ ต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานหนึ่งเสียก่อน…
นั่นคือต้วนหลิงเทียนไม่คิดเข่นฆ่าคนของนิกายอมตะสราญรมย์อีกต่อไป…
อันที่จริงตั้งแต่วินาทีแรกที่ทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะได้นั้น หลี่ผิงก็คิดจะเดินทางออกจาก 6 พื้นที่ภาคตะวันออก ไปจากพื้นที่ชายแดน มุ่งหน้าเข้าสู่ภาคกลาง
กระทั่งก่อนที่จะทะลวงด่านมันยังวางแผนเรื่องนี้ไว้แล้ว
ด้วยเหตุนี้มันจึงรู้ตัวดีว่ามันไม่อาจรั้งอยู่นิกายอมตะสราญรมย์ได้นาน กระทั่งไม่คิดจะรั้งอยู่…เพราะหากยังเสียเวลาเอ้อระเหยอยู่ที่นี่ ไม่เพียงแต่ด่านพลังของมันจะถดถอยจากราชาอมตะ 1 ต้นกำเนิดไปยังกึ่งราชาอมตะเท่านั้น
