กระทั่งในภายภาคหน้าถึงมันจะออกเดินทางไปยังภาคกลางแล้ว แต่ด่านพลังที่ถดถอยไป ก็ยากจะทะลวงฝ่าขึ้นมายังขอบเขตราชาอมตะอีกครั้ง!
และวันนี้หากต้วนหลิงเทียนฆ่าหลิวเสวียนคงกับระดับสูงทั้งหมด ก็ไม่ต่างอะไรจากการทำลายนิกายอมตะสราญรมย์!
นี่เป็นเรื่องที่มันไม่อยากจะเห็น กระทั่งไม่อนุญาตให้เกิดขึ้น!
“ท่านบรรพบุรุษ!”
“ท่านบรรพบุรุษ!”
…
พอหลี่ผิงกล่าววาจาประนีประนอมดังกล่าวจบคำ นอกจากหลิวเสวียนคงที่พอจะตระหนักได้ถึงเรื่องที่หลี่ผิงกำลังเป็นกังวลอยู่ ด้านระดับสูงคนอื่นๆของนิกายอมตะสราญรมย์นั้น อดไม่ได้ที่จะสับสนงุนงงไปเป็นแถบ
เพราะพวกมันทั้งหมดหวาดกลัวความตายจนสิ้นสูญความเยือกเย็นไปจนหมด ในใจจึงคิดแต่อยากจะให้หลี่ผิงฆ่าต้วนหลิงเทียนให้ตายๆไปเสีย ตัดปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต!
“พวกเจ้า! นี่พวกเจ้าไม่ทันฉุกคิดถึงเรื่องนี้บ้างเลยหรือไร? ต้วนหลิงเทียนนั่นมันหาญกล้าเผชิญหน้ากับอาจารย์ลุงที่ทะลวงถึงราชาอมตะแล้วอย่างไร้ความหวั่นหวาด! ไม่เห็นหรือไร ว่าสีหน้ามันเฉยเมยไม่คล้ายกริ่งเกรงอันใดแม้แต่น้อย…เช่นนั้นพวกเจ้าคิดว่ามันไร้พื้นเพความเป็นมาอันใดจริงๆหรือ?”
“มันที่ยังอายุไม่ถึงร้อยปี ไม่เพียงแต่สมควรบรรลุถึงขุนนางอมตะ 10 ทิศแล้ว เผลอๆมันอาจบรรลุถึงกึ่งราชาอมตะด้วยซ้ำ…พวกเจ้าว่ามันจะไร้ภูมิหลังอันยิ่งใหญ่ได้เหรอ?”
