สุรเสียงหนึ่งอันกึกก้องปานพายุฟ้าคะนอง พลันดังขึ้นไปทั่วถิ่นที่อยู่นิกายอมตะสราญรมย์อย่างกะทันหัน ทำให้แก้วหูของผู้ที่มีพลังฝึกปรืออ่อนด้อยสะท้านสะเทือนไปเป็นแถบ!
เสียงนี้ไม่เพียงแต่จะดันสนั่นกึกก้องปานฟ้าคำรน แต่ตราบใดที่ยังไม่สติเลอะเลือน ย่อมบอกได้ทันทีว่าในน้ำเสียงมันเต็มเปี่ยมไปด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราด!
และเสียงนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ของนิกายอมตะสราญรมย์พอได้ฟังก็บอกได้ทันทีว่าเป็นเสียงของใคร…มันคือเสียงของหลิวเสวียนคง ประมุขนิกายอมตะไท่อี!!
“ฟังจากน้ำเสียงแล้ว…ท่านประมุขดูเหมือนจะโกรธมาก!”
“จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร ตถาคตเป็นศิษน้องคนเล็กของท่านประมุข ทั้งยังได้รับการดูแลจากบรรพบุรุษหลี่อันอย่างดี ทุกคนช่วยเหลือส่งเสริมมาโดยตลอด แต่อยู่ๆกลับมาประกาศถอนตัวอกจากนิกายอมตะสราญรมย์หน้าตาเฉย…หากข้าเป็นท่านประมุข ไม่ว่าจี้ฟ่านจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม น่ากลัวข้าจะมีโมโหจนคลั่ง!”
“จริง ประมุขจะพิโรธหนักมากก็ช่วยไม่ได้”
…
สำหรับโทสะอันเกรี้ยวกราดของหลิวเสวียนคงนั้น เห็นได้ชัดว่าผู้คนส่วนใหญ่ในนิกายอมตะสราญรมย์ เข้าใจได้ว่าไฉนมันถึงโกรธ…
ปงงงง!!
ซู่มมม!!
…
และพอสุรเสียงดังสนั่นของหลิวเสวียนคงดังให้ทุกคนในนิกายอมะตสราญรมย์ได้ยินกันทั่วๆ ก็ปรากฏร่างหนึ่งพุ่งทะยานแหวกฟ้าขึ้นไปด้วยความเร็วสูง!
