เถี่ยไท่เหอกล่าวออกมาชัดถ้อยชัดคำ สีหน้าท่าทีแลดูมั่นใจในเรื่องนี้นัก
“ไม่ส่งผลกระทบถึงรากฐาน?”
ทว่าพอได้ยินคำพูดดังกล่าวของเถี่ยไท่เหอ ต้วนหลิงเทียนกลับส่ายหัวไปมาเบาๆ จากนั้นสองตาก็ฉายแววเยียบเย็นอำมหิต กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเฉยเมยว่า “ข้าไปนิกายอมตะสราญรมย์คราวนี้ ไม่ใช่แค่คิดจะฆ่าคนไม่กี่คน…แต่ข้าจะฆ่าระดับสูงที่เป็นเสาหลักของพวกมันให้สิ้น ทำลายรากฐานของพวกมัน!”
“เช่นนั้นหลังจากข้าลงมือแล้ว…ข้าเชื่อว่าหลังผ่านไปได้ไม่นาน แต่นี้ต่อไปคงไม่มีนิกายอมตะสราญรมย์หลงเหลืออยู่ใน พื้นที่ชายแดนภาคตะวันออกเฉียงใต้อีก…”
กล่าววาจาอำมหิตจบคำ มุมปากต้วนหลิงเทียนก็ยกยิ้มแสยะ เผยความเย้ยหยันออกมา
“ฟืดด!”
และแทบจะทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าววาจาจบคำ เถี่ยไท่เหออดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ สายตาที่ใช้มองต้วนหลิงเทียนยังเผยความตื่นตระหนกไม่น้อย!
เดิมทีมันคิดว่าที่ปรมาจารย์โอสถต้วนให้มันพามานิกายอมตะสราญรมย์ครั้งนี้ คงไม่ได้ลงมือเอิกเกริกอะไรมากมาย
อย่างไรก็ตามให้มันหลับก็ยังไม่อาจฝันถึง ว่าต้วนหลิงเทียนมานิกายอมตะสราญรมย์ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่จะมาหาความหรือเข่นฆ่าคนไม่กี่คน แต่กลับคิดจะเข่นฆ่ายอดฝีมืออันเป็นเสาหลักของนิกายอมตะสราญรมย์ให้สิ้นซาก ทำลายรากฐานของนิกายอมตะสราญรมย์โดยสมบูรณ์!!
“ฟืดดด!!”
