สำหรับตถาคตของนิกายอมตะสราญรมย์ จี้ฟ่าน นั้น ตอนนี้เรียกว่าหายซ่าไปเรียบร้อย มันไม่คิดจะทำอะไรเป็นการแข็งข้อต่อต้านทั้งสิ้น เรียกว่าคล้ายยอมรับชะตากรรมของตัวเองได้แล้ว อาการยังแลคล้ายศพเดินได้ตนหนึ่ง วาจาที่เอ่ยออกนานๆครั้ง ก็คือการบอกทิศทางเถี่ยไท่เหอเท่านั้น
‘ตอนนี้ทางนิกายคงรู้แล้วกระมัง…ว่าอาจารย์ของข้าถูกฆ่าตายไปแล้ว’
สำหรับการตายของหลี่อันบรรพบุรุษของนิกายอมตะสราญรมย์ จี้ฟ่านไม่ได้รู้สึกเศร้าใจสักเท่าไหร่ กระทั่งยังลอบตัดพ้อต่อโชคชะตาของตัวเอง ว่ามันไฉนต้องหาเรื่องติดตามหลี่อันมาที่นี่ด้วย…
ต้องทราบด้วยว่าครั้งนี้มันไม่จำเป็นต้องมาก็ได้ แต่มันดันทะลึ่งอยากมาของมันเอง…
สำหรับหลี่อันนั้น เดิมทีในใจมันก็มีความกตัญญูรู้คุณอยู่บ้าง หากทว่าหลังจากที่เห็นหลี่อันคิดหนีโดยทิ้งมันเอาไว้อย่างไม่ใยดี ความกตัญญูที่มีต่อหลี่อันก็เสมือนได้ตายไปจากใจของมันทันที
ถึงมันจะเข้าใจการกระทำของหลี่อัน และรู้ดีว่าต่อให้เป็นตัวมันเองก็ไม่พ้นต้องกระทำดุจเดียวกันกับหลี่อัน
แต่มันก็ไม่อาจทำใจยอมรับความจริงที่หลี่อันทอดทิ้งมันให้เผชิญกับชะตากรรมเพียงลำพังได้…
…
ณ พื้นที่ก้าวข้าม นิกายอมตะสราญรมย์
