พอกล่าวจบจี้ฟ่านก็เร่งก้มหัวกล่าวคำขอขมาไม่หยุด ท่าทีของมันแลดูกระวนกระวายใจอย่างหนัก ราวกับกลัวต้วนหลิงเทียนจะเอาเรื่องอะไรมัน…
เพราะจี้ฟ่านรู้ดี…ว่าอาศัยพลังที่ต้วนหลิงเทียนเผยออกมา คิดจะฆ่ามันเกรงว่ายังง่ายดายยิ่งกว่าตัดหญ้าฆ่าไก่เสียอีก!
“แล้วตอนนี้ เจ้าจะตอบคำถามของข้าได้รึยัง?”
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้สนใจอะไรจี้ฟ่านนัก เพียงเลิกคิ้วขึ้นกล่าวถามออกมาอีกครั้งว่า “ตกลงเรื่องที่คิดฆ่าข้า มันเป็นอย่างที่หลี่อันพูดมาจริงๆ…หรือที่แท้ไม่ใช่ความคิดของมันคนเดียว แต่เป็นพวกเจ้านิกายอมตะสราญรมย์เห็นชอบเรื่องฆ่าข้า? อ้อ…แล้วข้าหวังว่าตถาคตจะเป็นคนฉลาด ไม่คิดโกหกอะไรข้าเล่า เพราะเรื่องนี้หากข้าคิดจะตรวจสอบจริงๆ ก็ช่างง่ายดายนัก”
หลังกล่าวจบคำต้วนหลิงเทียนก็มองจ้องจี้ฟ่านตาเขม็ง คล้ายจะเตือนให้จี้ฟ่านรู้ผิดชอบชั่วดี และอย่าได้คิดโกหกอะไรให้เสียเวลา
“ข้าน้อยไม่กล้า…ต่อให้ข้าน้อยจะมีความก้ามากกว่านี้อีกร้อยเท่า ก็ไม่กล้าโกหกอันใดท่านปรมาจารย์โอสถต้วนแน่นอนขอรับ!!”
พอโดนสายตามองเตือนจากต้วนหลิงเทียน จี้ฟ่านก็เริ่งโบกมือทั้งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวนอบน้อม “สำหรับเรื่องสังหารปรมาจารย์โอสถต้วนนั้น เป็นอาวุโสระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์เห็นพ้องต้องกัน หลังจากที่ได้ตรวจสอบความเป็นมาของปรมาจารย์โอสถต้วนดีแล้ว”
