หากทว่าเหตุผลการไปเยือนนิกายอมตะสราญรมย์ของต้วนหลิงเทียนนั้น ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ขอเพียงไม่เคยโดนลาเตะหัวจนสมองกลับ ย่อมเดาได้ทันทีว่าต้วนหลิงเทียนคิดจะไป ‘เยี่ยมชม’ นิกายอมตะสราญรมย์ทำอะไร…
“มารดาเราช่วย…ปรมจารย์โอสถต้วนคิดบุกเข่นฆ่าไปถึงนิกายอมตะสราญรมย์เชียวหรือ!?”
“เอ่อ…เรื่องแบบนี้มัน…ใช่บ้าคลั่งเกินไปหรือไม่?”
“ไม่…ไม่ได้บ้าคลั่งอันใดแม้แต่น้อย…จริงอยู่อาจเป็นเรื่องบ้าคลั่งทั้งโง่เขลาสำหรับคนทั่วไป แต่เท่าที่ข้าเห็น เรื่องนี้สำหรับปรมาจารย์โอสถต้วนแล้ว นับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยนัก!”
“ใช่แล้ว ปรมาจารย์โอสถต้วนเป็นนถึงราชาอมตะอันทรงพลังเชียวนะ!!”
….
คนของนิกาอมตะไท่อีมหลายต่อหลายคนเริ่มกระซิบคุยกันเสียงดังระงม
ตอนนี้กระทั่งศิษย์ของนิกายอมตะไท่อีที่พลังฝีมือยังอ่อนด้อย ก็เริ่มได้รับทราบเรื่องราวจากเหล่าผู้อาวุโส จนได้รู้ว่าที่แท้ปรมาจารย์โอสถต้วนเป็นถึงตัวตนขอบเขตราชาอมตะ ที่ยากจะพบพานได้ใน 6 พื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้!
สำหรับพวกมันแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเหลือเกิน ด้วยไม่คิดฝันเลยว่าพวกมันจะมีวันได้พบพานตัวตนระดับนี้ตัวเป็นๆ
ที่สำคัญราชาอมตะอันทรงพลังที่ได้พบ ยังไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นอาคันตุกะทรงเกียรติของนิกายอมตะไท่อีพวกมัน!
“ไฉนทำหน้าเช่นนั้นเล่าตถาคต…หรือเจ้าไม่เต็มใจให้ข้าไปด้วยงั้นเหรอ?”